Praat over je laatste wil

img_3882Het besluit over automatisch donorschap zet iets in gang. Al een paar weken prijkt namelijk bovenaan mijn lijstje: ‘testament’ herzien. Steeds denk ik: dat doe ik straks wel. Met zulk uitstelgedrag ben ik vast niet de enige. Als je flink op leeftijd raakt, is de stap misschien kleiner dan wanneer je vol in het leven staat. Toch besef ik terdege dat het ineens pardoes afgelopen kan zijn.

Een jaar of wat geleden hebben we familieberaad gehouden. Het leek ons goed om te praten over onze laatste wensen. Want het is zo’n onderwerp waar je zelden bij stil staat. Er komen veel aspecten bij kijken en de kans is groot dat je er met niemand echt goed over praat. Daardoor staan verwanten regelmatig voor dilemma’s wanneer een naaste abrupt overlijdt. Dat wilden wij elkaar besparen.

Dus hebben we op een rijtje gezet wat ieder van ons aan wensen heeft. Het ging ons vooral om praktische zaken. Zoals: wie informeren, advertentie of niet, waar liggen belangrijke papieren, wel of geen donorcodicil, open of gesloten kist, welk materiaal, wensen over de uitvaart, cremeren of begraven en waar precies. Nu we dit alvast van elkaar weten, geeft het ons allemaal rust.

Wensen later bijstellen kan overigens altijd. Zo wilde ik dat mijn resten naar de Fortesque River zouden worden gebracht. Een gouden ring met opalen van mijn eerste reis naar Australië moest daarbij worden begraven. Maar ik heb mij onlangs bedacht. Nu wil ik op een mooi plekje in of vlakbij een bos in Gelderland eindigen. Ooit, over heel veel jaren.

Het blijft een beetje unheimisch om dit soort zaken te beschrijven. Maar het helpt wel wanneer je over de praktische kanten nadenkt. De dood zit in de taboesfeer, terwijl het een elementair onderdeel is van het leven. Bij je laatste wil stilstaan, doet je ook beseffen dat het leven je is gegeven. Dit bewustzijn kan helpen bij het maken van grote keuzes voor de komende jaren. Wat wil je beslist nog doen, wat wil je voortaan echt laten, dat werk.

Het belangrijkste is dat je later, tussen de ouwe knarren in dat verzorgingstehuis, tevreden en met plezier kan terugkijken. (Oh ja, die laatste fase, daar moet ik nog iets over schrijven.)

10 gedachtes over “Praat over je laatste wil

  1. Voor veel mensen een heikel onderwerp, ook voor een van de zonen.
    Zelf heb ik daar geen moeite mee, had wijlen echtgenoot ook niet. We zagen het grote voordeel ervan bij de overlijdens van onze ouders.
    Misschien telt ook het feit mee dat we weinig wensen hadden/hebben.

  2. Ingrid van Bouwdijk

    Met iets dergelijks ben ik ook bezig; wel of geen euthanasie vast regelen voor de toekomst. Mijn vader is aan het dementeren en er zijn de laatste tijd heel wat 2docs geweest over dit onderwerp. Het is voor de meesten een grote brok frustratie om de controle te verliezen over alles. In het tehuis waar mijn vader zit hadden ze het over een aantal stadia: het bedreigde ik (je merkt dat je achteruit gaat), het verdwaalde ik (je raakt jezelf kwijt, weet niet meer goed wie je bent), het verzonken ik (je kunt geen contact meer maken met de buitenwereld) en nog een eind-fase. Wat ik zo zie, is dat een enkeling opgewekt blijft, maar bij de meesten lijkt het een soort hel te worden. Eén documentaire ging over twee dementerende dames die voor euthanasie kozen en tot het eind gevolgd werden. De dementie maakte het wel wat lastig: “Wanneer gaat het nou gebeuren?” vroeg ze. “Volgende week vrijdag” werd er geantwoord door een familielid. “O ja,…dan moet ik wel zorgen dat ik thuis ben”.

    1. Het is leerzaam om te lezen wat de verschillende stadia van dementie zijn. Vermoedelijk kiezen relatief weinig mensen van de huidige generatie dementerenden voor euthanasie, denk je ook niet? Ik verwacht dat de jongere generaties daar wel meer voor zullen kiezen, zolang dementie niet goed te behandelen is.

  3. Ingrid van Bouwdijk

    Ik weet het niet zo. Laatst verzuchtten mijn collega en ik: “Wij nemen wel een pilletje”, maar als je ervoor staat, schuiven de grenzen op. In het begin zijn mensen nog optimistisch: ze kunnen bijvoorbeeld geen boek meer begrijpen en storten zich op schilderen, maar op een gegeven moment ben je weer te laat. Ik geloof dat je toerekeningsvatbaar moet zijn om in te stemmen met euthanasie. Dat ben je in de periode dat je nog wat kan, en als dat niet meer is dan kan het niet meer, maar ik weet het niet zeker.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.