Een gat in de vloer van het altaar

In Exitus betreden Bob Thissen en Jeroen Swyngedouw verlaten gebouwen. Hooded romantics met een nostalgische ziel. Zij doen aan ‘urban exploring; het opsporen en fotograferen van in verval geraakte menselijke constructies, van bunkers tot kerken en van fabrieken tot pretparken. Deze plekken zijn vaak moeilijk toegankelijk, soms overwoekerd door natuur, maar altijd doordrenkt met een diepe melancholie en een gevoel van vergane glorie: een paradijs voor vergankelijkheidsfetisjisten.’ Zo omschrijft Daan Sneider hun expedities in de VPRO Gids, nr 35, 2016. Ik vind dat mooi.

Jonge gasten bezoeken oude gebouwen met de nieuwste digitale apparatuur. Filmbeelden van een parmantig lichtgrijs kasteel nabij de Loire. Meubilair, schilderijen, potten, pannen en een vergeten kinderfiets komen tot leven in hun stop-motion tafereel. Aan het werk zijn twee exponenten van de millennium generatie. Minutieus draperen en herschikken ze decenniaoude spinnenwebben en stoflaagjes. Stoflaagjes. Om een stilleven met rafel-randen in sepia te fotograferen. Kunst met een grote K.

Uit de diepe krochten van mijn geheugen doemen ineens flarden op. Kind van een jaar of acht. Herinneringen aan een kerk die ooit was afgebrand. Tussen de huidige kerk en de begraafplaats in de Zuidbuurt. Een ruïne achter een slecht gesloten hek, overwoekerd door groen. Herfst, donkere wolken en gevallen bladeren ritselend door de wind. In de stenen vloer van het altaar een gat bij de gebroken wand. Een toegang naar de mysterieuze kruipruimte onder een gewijd plateau. Stiekem betraden we kruipend onder lage stenen gewelven de oneffen zwarte grond. Het diepe duister spaarzaam verlicht door het schijnsel van onze zaklamp. Oudere kinderen waren ons voor geweest. Ze hadden er gerookt. Er lagen nog peuken en ik vond een volle luciferdoos. Geen eeuwenoude grafkisten, zoals we hadden gevreesd. Of gehoopt.

Exitus, aflevering Adelijke huizen.

4 gedachtes over “Een gat in de vloer van het altaar

  1. Pingback: Schoonheid in verval – Raam Open

  2. Mooi logje! De VPRO serie ken ik niet, wel het gevoel bij het betreden van spannende ruimtes 😉 Hier op het strand en in de duinen wemelt het van de (ooit Duitse) bunkers, waarvan de meeste inmiddels door zee, zand en wind zijn aangevreten. Op een enkele is een (vakantie)huis gebouwd, een andere fungeert ’s zomers als bunkerbios. Ik vind het mooi, hoe de geschiedenis langzaam maar zeker vervaagt en de natuur haar plek terugeist.

    1. En ik vind jouw laatste zin weer heel mooi. Vreemde dingen, die bunkers in het landschap. Dat deel van de geschiedenis lijkt zo ver af te staan van het heden, en toch weer niet. Verder kan ik je de serie Exitus (staat vast nog wel ergens op internet) absoluut aanbevelen. Wonderschone slow tv.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.