Janny

Onderweg naar de stad, ter hoogte van Lombok, stapt er een goed verzorgde, witgrijze vrouw met felrode lippenstift in de bus. Ik herken haar meteen, loop naar haar toe en ga tegenover haar zitten. ‘Het moest er een keer van komen dat ik je hier zou zien’, begin ik enthousiast. Want ik ken haar van een vakantie en weet dat zij in die Arnhemse wijk woont. Het is een populaire woonwijk en ze werkt als zelfstandige, vertelde zij ooit. We hebben er uitgebreid over gesproken toen ik eerder werkzoekend was en omscholing plus verhuizing overwoog.

Zij kijkt mij vriendelijk aan, maar herkent me niet. ‘Ik ken je niet’, zegt zij. ‘Van de vakantie in Cabo de Cata in Spanje’, herinner ik haar met een brede lach. Er gaat echter geen lichtje branden. ‘Nee, ik ben nooit in Spanje geweest’, antwoordt zij. Ze doet wel haar best om toch een raakvlak te vinden. ‘Ik ga altijd met cultuurreizen mee. Ik ben in Engeland geweest en in Ierland.’ Hm, zou dat het zijn?, denk ik aarzelend. ‘Ik ben vorig jaar in Engeland geweest en het jaar daarvoor in Ierland met [naam reisorganisatie].’ Zij reist daar gewoonlijk ook mee, bevestigt zij.

De bus rijdt het station binnen en nog steeds daagt er niets bij haar. Ook ik twijfel nu waar wij elkaar ontmoet kunnen hebben. Maar dát ik haar ken, is zeker. Ze moet gaan en schuift naar het puntje van haar stoel. ‘Zal ik mijn naam opschrijven?, vraagt ze. ‘Nee, dat hoeft niet’, voor mij. ‘Hoe heet je eigenlijk?’, vraagt ze en ze steekt haar hand naar mij uit. ‘Karin.’ Terwijl wij handen schudden, zegt zij: ‘Janny’. Die naam bevestigt dat ik haar absoluut ken. Maar wanneer ze uitstapt, weet zij nog altijd niet wie ik ben.

Was Janny er dan bij als geestverschijning?

Cabo de Cata

4 gedachtes over “Janny

  1. Toen ik dit las, dacht ik “oei…… Zo gaat dat dus, als het geheugen gaat haperen” 😦 Waarschijnlijk kan ze er niets aan doen (erkennen dat haar geheugen hapert..?) Of heeft ze een bij de geboorte geadopteerde Tweelingzus die ook Janny is gaan heten en hetzelfde beroep uitoefent en en en….

    1. Ze leek mij nog wat jong voor dementie, maar dat zegt weinig. En ik dacht ook nog: als ze een tweelingzus heeft, dan zou ze dat toch wel gezegd hebben? Overigens maakte ik een jaar geleden in de trein een precies omgekeerde situatie mee. Nu vraag ik mij nog soms af wie die andere vrouw was. 🙂

  2. Zusje

    Het is mij ook wel eens overkomen dat ik iemand sprak die mij wel bleek te kennen maar ik hem niet… heel gênant, temeer omdat mijn partner zeker wist dat ik die persoon jaren geleden regelmatig heb meegemaakt. Alzheimer light, denk ik dan maar 🙂

Reacties zijn gesloten.