Ultra-chauvinist

Na het winkelen in Arnhem, rij ik met de trolleybus terug naar ons dorp. Ergens achter mij praten een jonge en een oudere vrouw met elkaar. Het gaat over studie en gezamenlijke bekenden, en dan valt de term ‘El Cid’. Abrupt gaan mijn oren overeind. Want El Cid in die context kan slechts één ding betekenen. Ze hebben het over mijn stad. Ik mag dan wel ergens anders wonen, toch zal Leiden voor altijd mijn thuis blijven.

Er is weinig wat mij in den vreemde (ofwel: alles buiten de stadsgrens) zo ontroert als een link aantreffen met Leiden. Laatst nog, bij de intocht van de 4-daagse in Nijmegen, kwam er een man met de Leidse vlag voorbij. Nou, dan ben ik onmiddellijk tot tránen geroerd. Zo gevoelig ligt het.

En onlangs werd bekend dat de Lakenhal het Laatste Oordeel aan het Rijksmuseum uitleent. Ze hebben beloofd dat dit meesterwerk van Lucas van Leyden daar in de Eregalerij komt. Reken maar dat ik straks ga controleren of het in Amsterdam wel goed hangt. Want alles in de Lakenhal is persoonlijk geërfd familiebezit. Zo voelt het voor mij, althans.

Toch hoeft niemand te vrezen dat ik heimwee krijg. Want pasgeleden was er een bericht op het journaal over mijn huidige woonplaats. En dan denk ik ook al: ‘Kijk eens aan, dat is toch maar mooi bij ons.’

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.