Na Nice het kaf van het koren scheiden

aanslag Nice, coup Turkije‘Dit is een aanslag op het zoete leven’, is de kop boven een uitstekend artikel van Pieter Giesen in de Volkskrant. Het is de dag na het drama met de vrachtwagen in Nice. Hij laat antiekhandelaar Alain Boutahra (42) aan het woord. Alain’s vader was een tolerante Algerijn die met een katholieke Franse vrouw trouwde. ‘Maar sinds enkele decennia komen er steeds meer immigranten die zich niet willen aanpassen, zeg hij.’

Diezelfde avond kijk ik naar het NOS journaal. Van 20.00 uur tot 20.20 uur gaat het over de verijdelde militaire staatsgreep in Turkije. Terwijl er tanks dreigend op straat rijden, roept de president zijn volk op om naar buiten te gaan. Vreemd. Turkse Nederlanders betuigen hem op de Erasmusbrug steun met veel vlagvertoon. Nog vreemder. Want ik betwijfel of Erdogan anno 2016 de publicatie van De lof der zotheid in zijn land zou tolereren.

Wat te doen, na Nice en al die vlaggen? Uitbreiding van inlichtingendiensten, wegversperringen bij evenementen, Israëlische veiligheidsadviseurs inhuren en militaire elitetroepen inzetten? Dat wordt misschien de Franse aanpak; die houden wel van ‘ferme’ daden en machtsvertoon. Maar hoe harder je je opstelt, hoe groter de kans dat nog meer gefrustreerde lieden radicaliseren.

Van mij mag Nederland/Europa wel nadrukkelijker solidariteit en onderschrijving van fundamentele westerse waarden verlangen. Want waarom zouden we individuen van elders accepteren die in beginsel al spugen op christelijke en humanistische grondslagen? Een eenvoudige solidariteitstest kan veel verhelderen. Denk maar aan de volgende vragen:

  1. Is het normaal om joden te verachten?
  2. Zijn zwarten minderwaardig?
  3. Moeten homo’s en lesbo’s van hun ‘ziekte’ worden afgeholpen?
  4. Is belasting betalen slechts bedoeld voor blanke losers?
  5. Mag een staatshoofd van buiten de EU over Europese grenzen heen regeren?

Tenslotte zijn er van ons eigen volk al genoeg lieden asociaal en onverdraagzaam.

4 gedachtes over “Na Nice het kaf van het koren scheiden

  1. Ingrid van Bouwdijk

    Ik ben er geloof ik meer voor om mensen een traject te laten doorlopen op het onderwerp waarop ze ‘gezakt’ zijn. In zo’n traject krijgen ze dan allereerst objectieve feiten voorgeschoteld en een heleboel historisch besef. Het zou niet alleen eenrichtingsverkeer moeten zijn; college/les van een autochtone docent (die representeert te veel onze `verdorven’ westerse denkbeelden en wordt daardoor minder serieus genomen), maar ook discussies en ontmoetingen met de vermeende engerds. Vooral ook ontmoetingen met wat progressievere mensen uit hun eigen land die zelf homo zijn of met een Joods of zwart iemand getrouwd zijn. Als ze eenmaal een wat ruimere blik hebben, dan kunnen ze die inzichten weer verspreiden in hun eigen gemeenschap.
    Probleem: zo’n aanpak is duur en het kost tijd voordat mensen hun ideeën veranderen. Migreren geeft al veel onzekerheid en juist dan is het prettig om houvast te hebben aan je eigen tradities en denkbeelden.

  2. Pingback: Vluchtelingenbeleid: input voor de EU-migratietop – Raam Open

Reacties zijn gesloten.