Vergeving

Al een week lang broedde ik op enkele onderwerpen voor een blog. Zoals een workshop over vergeving en een terugblik op mijn laatste werkgever. Verder had ik met een neef een boeiend gesprek. Hij dropte een opmerking over ‘een afwachtende houding’, die mij niet losliet. Er ontbrak slechts een ingeving voor een samenhangend verhaal. Tot nu, want door het blog van Mack ontstaat er een verband.

Het netwerk voor en door werkzoekenden in ons dorp bood die workshop over vergeving aan. Eigenlijk was er geen actuele kwestie waar ik mee zat. Maar in mijn vorige functie had ik wel met een zeer grillige manager te stellen gehad. Dus was het toch aardig om te zien of ik er nu klaar mee was. Met dingen verwerken die tegen hadden gezeten. Ofwel situaties waarin het eenvoudig is om een ander van alles te verwijten. Maar of dat helpt …

Tijdens de workshop komt de vraag of er iemand is die wij niet kunnen vergeven. Het blijft even stil. Daarna windt een deelneemster zich nog zichtbaar op wanneer zij vertelt over iemand die voor zijn beurt was gegaan. Een ander worstelt met een onbenoembare gebeurtenis uit het familieverleden. En een mevrouw naast mij verwijt haar moeder dat die afkeurend op haar kleding en make-up had gereageerd. Nu al veertig jaar geleden. Vaak zit de pijn in het niet echt gezien worden en is je ego gekwetst.

Veel mensen hebben allerlei excuses om anderen nooit te vergeven. Want had hij maar dit moeten doen, en had zij maar dat moeten laten. En nu hoeft het niet meer. Of deze fraaie: ‘Ik vergeef hem niet, want ik wil dat hij ervoor boet.’ Zo wordt ons tijdens de workshop een spiegel voor gehouden.

Doet iemand iets wat de herinnering aan een onprettige situatie oproept, dan schuift er een oude dia van die vroegere ervaring voor de actuele situatie. Dat oude beeld projecteer je op wat er nu gebeurt. Oude gevoelens komen boven en daar handel je naar. Terwijl je vaak niet eens weet waarom die ander ooit iets deed. En misschien was de persoon in de huidige situatie er toen niet eens bij betrokken.

Iemand die voordringt, is wellicht erg gestrest en heeft je per ongeluk niet opgemerkt. Het helpt wanneer je het gebeurde objectief kan bekijken. Als je je in de ander kan verplaatsen en begrijpt waarom hij of zij iets heeft gedaan. Dan kan vergeving beginnen. Zelfs bij ernstige zaken. Want, (spoiler alert voor de kleffe tekst die nu volgt) als je jezelf kan vergeven en van jezelf houdt, kan je ook een ander vergeven. Tot zover de workshop.

Wie is zelf perfect? Ook ik heb mijn donderwolk-momenten. Anger is an energy, dat is waar. Wellicht zijn we allemaal af en toe bang voor onszelf. Omdat we onze minder goede kanten hebben: onze zwaktes en onze duistere menselijke karaktertrekken. Onder dat dunne laagje vernis. Wie alcoholisten en drugsverslaafden kent, weet dat zij meestal ooit ‘gewone’ mensen waren. Tegenslagen doen mentaal iets met ons en sommigen verliezen grip. De een herpakt zich daarna op eigen kracht; de ander blijft erin en gaat eraan ten onder. Vaak is de grens flinterdun. We zijn allemaal een beetje Gollum in vermomming. Althans, dat hou ik mezelf voor.

Maar die dia’s, die zijn pas echt interessant. Met de juiste dia’s kan je er namelijk ook voor zorgen dat het kwartje de hoopvolle kant op valt.

2 gedachtes over “Vergeving

  1. Nu je dit schrijft bedenk ik dat ik vrijwel nooit aan vergeven toe kom. Ik heb al vrij lang bedacht dat ik ‘ego’ nogal negatief vind en die van mij valt daardoor moeilijk te kwetsen. Veel eerder had ik al geleerd om eerst de fout bij mezelf te zoeken en dat lukt me akelig goed. En als iemand iets doet dat niet verstandig is dan denk ik dat hij/zij de nacht ervoor slecht heeft geslapen. Zoiets kan mij ook overkomen.

    Ik heb 2 broers en die spreken al een jaar of 20 niet meer met elkaar, terwijl ze op hetzelfde dorp wonen. Volgens mij weten ze zelf de aanleiding niet meer en zijn het vooral de wederhelften die deze scheiding cultiveren. Een keer heb ik in het begin naar beide uitgehaald, dat ze geen ruggegraat hadden en erg op elkaar leken. Ik weet de aanleiding wel en die was redelijk futiel en had met mij te maken. Ik vond het destijds niet zo’n probleem en nu nog niet en kom ook nog altijd bij beide broers.

    1. Goh, het lijkt mij best prettig als je op de eerste plaats bedenkt dat iemand misschien slecht heeft geslapen. Zo’n idee relativeert alles en voorkomt dat je gelijk met een oordeel klaar staat. Wat snel oordelen betreft, zit menigeen vooral zichzelf in de weg. Een vroegere collega van mij heeft erg weinig energie en heeft zich o.a. daarom aangeleerd om zich niet druk te maken. Als ik goed in mijn vel zit, gaat dat mij ook goed af. In andere culturen (o.a. Aziatische en Afrikaanse) is boos worden en ruzie maken een teken van zwakte. Daar zit wel wat in, maar echt helemaal zen zal ik waarschijnlijk nooit worden.
      Dat van die twee broers is wel jammer. Het leven gaat door en ze kunnen de tijd niet meer overdoen.

Reacties zijn gesloten.