De verhuizing, precies een jaar geleden

Vandaag exact een jaar geleden ben ik verhuisd. Die dag zal ik niet licht vergeten. Met de vorige eigenaresse had ik specifieke afspraken gemaakt. De middag voor de verhuizing was de sleuteloverdracht. Daarna kwam de verhuisdag en pas de volgende dag zou de koopakte officieel worden ondertekend. Ik moest hiervoor drie maal heen en weer pendelen tussen de Randstad en oost Nederland. Alles was driedubbel gecheckt, want er mocht geen kink in de kabel komen met zo’n strakke planning.

Op de verhuisdag rijden de verhuizers al vroeg voor en gaat alles van driehoog naar de vrachtauto beneden. Met deze bikkels rij ik prinsheerlijk hoog gezeten in de cabine mee. Nog een laatste ritje over de Rijksstraatweg langs Wassenaar en Den Haag, en dan door naar het binnenland. Het uitladen en plaatsen van dozen en meubels verloopt vlot en professioneel. Ik hoef maar te zeggen waar ik het hebben wil. Erg moe maar voldaan maak ik na afloop een rondje door huis en tuin. Daarna rap weer met de trein terug van oost naar west. Voor een laatste nachtje op een campingbed in mijn lege appartement.

Dat wordt een memorabele nacht die ik geheel doorwaakt doorbreng. Want de koopakten moeten nog officieel worden getekend. En ergens onderweg heb ik een oproepje gemist. Om 20.00 uur ’s avonds ontdek ik dat dat afkomstig is van de notaris! Is er dan op het allerlaatste moment toch iets serieus mis? De. Die nacht hoor ik de Marekerk-klok elk kwartier luiden.

Helemaal brak wacht ik de komst van de aan- en verkoopmakelaars af. Een bakkie troost van de benedenbuurvrouw brengt nog even soelaas. Wanneer ik om 8.00 uur de notaris bel, blijkt het slechts om een ontbrekend energielabel te gaan. (Wat ik al tweemaal naar de makelaar had gestuurd. …) Niets aan de hand.

Een half uur later rij ik met de makelaar en een koffer vol diploma’s, belangrijke papieren en laptop naar de notaris. Daar is het ’s morgens om 09.00 uur al een gekkenhuis. In razende vaart maak ik kennis met de moeder van degene die mijn appartement heeft gekocht; krijg ik koffie; moet ik gelijk met koffie en koffer naar een andere kamer voor de ondertekening; wordt er al begonnen met voorlezen voordat ik goed en wel zit; en is de hele ceremonie in no time voorbij. Hallo zeg, dat was dus de verkoop van mijn oude vertrouwde appartement.

Gelijk daarna met koffer en al in de auto van de makelaar naar station Lammenschans voor de derde rit van west naar oost. Stuiterend van de adrenaline, slapeloze nacht, hectiek en ongebruikelijke dag. In de trein kan ik eindelijk achterover leunen, een hapje eten en van de rit naar mijn nieuwe woonplaats genieten. Eenmaal daar drop ik mijn koffer en moet ik nog één keer op pad. Want om 15.00 uur wordt officieel voor de overdracht van mijn huidige pand getekend in een nabijgelegen stad.

Het is in zo’n statig herenhuis met een weldadige rust, zeker vergeleken bij die andere overdracht. Daar ontmoet ik de vorige eigenaresse en nu ook haar man. Er is gewoon tijd voor een praatje. Zo verneem ik meer over wat zij aan onderhoud heeft gedaan. (Of heeft nagelaten, beter gezegd.) Na de ondertekening en overdracht van resterende sleutels  kan ik eindelijk op huis aan.

Eigenlijk vond ik het ook wel een beetje imponerend. Ineens was ik verantwoordelijk voor zo’n historisch pand en een stukje land. Alsof je plotseling grootgrondbezitter bent. Maar na alle klussen en de verbouwing ben ik wel aan dat idee gewend. En nog steeds ben ik heel content.