Zonder zaklamp app

De Tegenlicht-aflevering ‘Offline als luxe’ maakt duidelijk dat er geen ontkomen aan is. We raken geheel verstrikt in de tentakels van de heersers van het wereldwijde web. Maar waarom laten we ons leven bepalen door een mobiele telefoon en internet? Misschien missen we met een goede bereikbaarheid wel meer dan zonder. Het echte leven, bijvoorbeeld. Ik moet terugdenken aan een duistere avond bij de Grand Canyon.

IMG_3833

Verenigde Staten, 1984, een tour in een internationaal gezelschap. De gids van onze busreis waarschuwt al bij aankomst, aan het eind van de middag. Het wordt hier zeer donker. Er zal weinig verlichting zijn in het kamp. We kunnen maar beter een zaklamp kopen voor het stukje tussen ons onderkomen en het restaurant.

Ach, die Amerikanen overdrijven altijd. Mijn reisgenote en ik halen onze schouders op. Want zo ver ligt onze bungalow toch niet van het restaurant? Er loopt een weg langs en anders geven de sterren wel licht. Wij stedelingen (zij uit helverlicht Hong Kong en ik uit de Randstad) zijn jong en overmoedig. We kunnen ons geen voorstelling maken van wat ons te wachten staat.

Want het wordt donker en het gaat onweren, terwijl wij in het restaurant zitten. Als we vertrekken, ontdekken we wat onze gids bedoelde met a pitch dark night. Eerst nog in het zwakke schijnsel van het restaurant gaan we op pad. Daar links ergens moet die weg liggen en ernaast is het wandelpad.

Maar iets verderop is de ruimte waardoor we worden omringd werkelijk gitzwart. We staan stil in het luchtledige. Al wat er is, is onzichtbaar zwart. Links en rechts en voor en achter ons. Ik hou mijn hand voor mijn ogen en zie absoluut níets! Behalve dat onpeilbare zwart. Ondertussen rommelt en dondert het onheilspellend.

Zij weet zich geen raad. Gelukkig heb ik als kind op zomerkamp nachtelijke droppings meegemaakt. Daarom vraag ik haar mijn hand vast te houden. Onze handen vinden elkaar zoekend. Contact. Ik praat voortdurend kalmerend. Want zolang ik rustig praat, heb ik controle. Zelfs al denk ik dat maar.

Plots zien we een schokkend helle flits. Magistraal grillig elektrisch licht. Een zilveren, spierwitte, spookachtige schicht. Ik voel het gebeuren: mijn armharen gaan rechtovereind.

Dáár is de weg. Hand in hand gaat het snel voorwaarts. We bereiken het asfalt van het voetpad deels op de tast. Want alweer is alles gitzwart. Stapje voor stapje volgen we het vlakke asfalt. Wanneer de ondergrond ongelijk aanvoelt, dwalen we kennelijk af. Dus gaat het voetje voor voetje terug naar het pad.

Tot het felle schijnsel van koplampen over de weg glijdt. Een auto verschijnt. We zien weer welke kant het pad op gaat en lopen snel door, hand in hand. Twee verdwaasde konijnen met wijd opengesperde ogen. Waar al gauw geen enkel licht meer in valt.

Alles weer onvoorstelbaar zwart in dit enorm overweldigende land. Bij elke  bliksemschicht komen we tientallen meters verder. Tot we de 150 meter naar onze bungalow hebben afgelegd.

We hebben elkaar sinds die reis nooit meer ontmoet; we waren slechts een gelegenheidsduo. Maar ook zij zal zich dit nog herinneren. Deze intens spannende tocht zouden we nooit hebben beleefd met een mobiele telefoon en zaklamp als app.

2 gedachtes over “Zonder zaklamp app

  1. Aan de andere kant: met behulp van apps en je telefoon ontmoet je nu mensen die je zonder apps en telefoon waarschijnlijk nooit ontmoet had. Het is onverstandig het verleden overmatig te romantiseren. Geniet van de mogelijkheden die er nu zijn, maar doe dat met mate 😉

    1. Helemaal mee eens. Alleen al dankzij Marktplaats heb ik veel leuke ontmoetingen gehad. Een bewuste combinatie van analoog en digitaal leven is prima. Zolang we zelf de keuze kunnen blijven maken waar het één eindigt en het andere begint.

Reacties zijn gesloten.