Voordat ik de deur uit ga

Wat mij nogal bevrijdend lijkt, is zonder spullen van huis kunnen gaan. Mij lukt dat nooit, want er moet altijd wel iets mee. Huissleutels bijvoorbeeld, zijn bij terugkomst best handig. Op de een of andere manier dijt de categorie ‘echt nodig hoor’ steeds verder uit. Vooral bij wisseling van seizoenen is dat merkbaar. Zoals nu, aangezien het vorige week nog winter was en deze week ineens zomer.

Ik wil even gaan wandelen op een landgoed in de buurt. De zon schijnt, dus wordt er eerst zonnebrandcrème gesmeerd. Verder gaat er een zonneklepje mee. Bovendien moet ik die sleutels ergens laten, dus trek ik een broek met insteekzakken aan. Het brood is op en nog wat levensmiddelen. Daarom gaan mijn portemonnee en opvouwbare tasje ook mee. Maar hiermee wil ik niet in mijn handen lopen. Dus ren ik weer naar boven om mijn kleinste schoudertasje te halen. Hier prop ik alles in, met nog een papieren zakdoek erbij. Want  zonder, volgt er gegarandeerd een loopneus. Even twijfel ik nog of ik mijn mobiele telefoon zal meenemen. Maar nee, die kan best thuisblijven.

Dan komt de hamvraag. Want welke schoenen trek ik aan? In de winter is dat makkelijk. Dan draag ik meestal heerlijke zwarte Ecco-laarzen, die nooit misstaan. Maar voor een zomerse route met zandwegen is de keuze lastiger. Open schoenen  = steentjes tussen mijn voeten en zolen. Te platte schoenen en een wat langere afstand  = zere voeten. En stevige wandelstappers = bloedheet, dus broeierige voeten. Dan maar dichte, lichte schoenen met inlegzooltjes. Dus weer naar boven en kousjes aantrekken. Anders gaat het schuren en irriteren. O ja, en waar zijn die inlegzooltjes gebleven? Die zitten nog ergens in een ander paar.

Zo, hè, hè, daar gaan we dan. Sta ik later bij de supermarkt, ben ik toch dat opvouwbare tasje vergeten. Eigenlijk is het maar goed dat ik geen kinderen heb gekregen.

3 gedachtes over “Voordat ik de deur uit ga

  1. Heerlijk, jouw overwegingen en zo herkenbaar. Ik pas wat ik nodig heb aan de gelegenheid aan en ik betrek daar ‘alles’ in. Mijn lichtgewichtaanpak wordt meestal verstoord door een camera plus lens, die zo’n anderhalve kilo toevoegen aan de feestvreugde. Legitimatie, bankpas en telefoon gaan altijd mee.

  2. Ingid van Bouwdijk

    Met kleine kinderen is het inderdaad nog weer een ander verhaal: luiers, billendoekjes, flesje, zinkzalf, melkpoeder, de knuffel/speentje (!) anders zit je de hele tocht met een blèrend kind, heet water in een termos voor de melk, schoon rompertje en broekje. Soms ben je dan meer tijd kwijt met pakken dan met de wandeling. Een geluk bij een ongeluk is dat de luiers niet snel vergeten worden, want mijn kinderen moesten natuurlijk net voordat je eindelijk bepakt en bezakt kon vertrekken een drol draaien. Kind weer uit kinderwagen, alles weer uittrekken en maar hopen dat het niet tot hun nek zat, want anders moest er ook een badje aan te pas komen. Toch heb ik zelfs met mijn dochter in de buggy meegedaan met een vierdaagse (niet die van Nijmegen). Alleen had ik er geen rekening mee gehouden dat we door weilanden en ander onverhard terrein moesten. Gelukkig waren er altijd wel mensen die de buggy dan mee wilden tillen als een mini-brancardje.

    1. @Ingrid, ik had al zo’n donkerbruin vermoeden dat je met jonge kinderen (zeker in de luierfase) bijna onmogelijk even snel de deur uit kan gaan. 😉 Soms denk ik dat ze het in de Arabische wereld niet zo slecht hebben met hun traditionele rolverdeling. Al heb ik als vrouw liever bewegingsvrijheid buiten de vier muren van het huis (en de tuin).
      @ Blewbird, een flink gewicht, die camera met toeter, maar zo maak je wel bijzondere foto’s. Legitimatie moet je eigenlijk altijd meenemen. Een enkele keer neem ik slechts sleutels mee. Stel dat mij iets zou overkomen, dan weet niemand wie ik ben. In onze overgecontroleerde wereld is dat wel een raar idee.
      @ Rob, dan reis je echt lichtgewicht. Die shag, vloeitjes en aansteker ben je vast zelden vergeten. Vraagje: vanwaar dat geld binnen?

Reacties zijn gesloten.