Onze bloemen der natie ontluiken

Sinds de Duitse komiek Böhmermann de Turkse president Erdogan op de korrel nam, heeft hij opvallend veel volgers in Nederland. Want wij worden in onze landsaard aangetast. Wij staan pal achter de goede man die het voor onze vrijheid van meningsuiting opnam. Onze eigen grappenmakers doen met veelgeprezen directheid mee. Lekker vieze dingen opschrijven. Ja, dat kunnen die Hollanders wel.

Op de banaalst denkbare wijze een kleine sultan te grazen nemen. Dat zal hem leren, die dictatoriale Erdogan. Wat denkt die vent wel. Ha, ha, ha. Wat een lol. Zelfs de Volkskrant staat ermee vol. Gisteren bood die krant een podium aan ene Theo Maassen. Is dat niet die gast van de tv? Hij heeft het over allerlei anale zaken. Zo smakelijk en verfijnd allemaal.

Lekker je middelvinger opsteken, jongens. Dat durven jullie wel. Vanuit ons veilige landje. En als het menens wordt, gauw wegkruipen achter mama’s rokken. Oh nee, ik bedoel achter de premier en de wetgeving van Nederland. Nou, ik ben onder de indruk, hoor.

Maar toch, beste heren, weten jullie waar ik nou echt van onder de indruk zou raken? Als jullie effe naar Ankara afreizen en daar alles herhalen. Er zijn hier te lande vast wel wat behulpzame Turken die jullie uitbraaksels willen vertalen.

8 gedachtes over “Onze bloemen der natie ontluiken

  1. Ik weet niet beter dan een like te geven, omdat ik niet weet of ik het hier nu mee eens of oneens ben. Mijn gevoel zegt eens, mijn verstand zegt oneens.

    1. Dank je wel. Ik denk dat ik ongeveer begrijp waarom je gevoel ‘eens’ zegt en je verstand ‘oneens’. Maakt mijn antwoord op de reactie van Francien het duidelijker of gaat het om iets anders?

      1. Nee, ik geloof dat dat het wel is. Ik erger me ook regelmatig aan mondige mensen die zich vanachter hun computer veilig wanen, en allerlei heldhaftige uitspraken doen die ze niet zouden doen als ze oog in oog stonden met het object van hun cynisme. Zo lijkt het net of we een land vol helden hebben. Hans Teeuwen is mij veel te grof, en dat lijkt nog het enige te zijn wat hij kan. Hij krijgt zo hordes Geen Stijl fans achter zich aan, en dat zijn dan weer die types die ik bedoel. Dat is mijn gevoel. Mijn verstand zegt wel dat het belachelijk is als we Erdogan zijn zin hierin geven. Dan moeten we voor de vrijheid van meningsuiting kiezen, als die hier al in het geding is, want het gaat hier tenslotte om de vrijheid om een bevriend staatshoofd te beledigen. Een staatshoofd zou hier ook weer boven moeten staan. En wij zouden die niet moeten beledigen, maar veel mensen zien hem weer niet als vriend. Echt overzichtelijk zijn de ruzies van tegenwoordig niet meer.

  2. Francien

    Afgelopen zaterdag stond er anders een stuk van Jonathan van het Reve in de Volkskrant. Goed doordacht en helder geschreven.
    Dat zei me meer dan dit opgewonden stukje.

    1. Jonathan van het Reve schrijft inderdaad goed doordacht en helder over een heikele kwestie. In zijn column ‘Satire moet niks’ zegt hij onder andere ‘De suggestie dat satire ergens aan ‘moet’ voldoen, al bedoel je alleen maar je eigen smaak, is koren op de molen van elke censor.’ Dat besef ik terdege en toch schroom ik niet om op mijn blog aan te geven dat de banale ‘grappen’ van meerdere cabaretiers mij tegenstaan. Ja, dat is op basis van mijn smaak.
      Ik word dermate gestoord door de grofheid van hun ‘grappen’ dat hun achterliggende bedoeling mij niet meer bereikt. Mogelijk sorteren zij eenzelfde effect bij andere mensen, ik weet het niet. Op mijn manier chargeer ik evenzeer als de cabaretiers die ik nu zogenaamd opgewonden aanval. En kijk eens aan: bij jou schiet ik mijn doel voorbij.

      Het is helemaal niet nodig om zo grof te doen wanneer je iemand als Erdogan op de korrel wilt nemen. Zonder uitzondering maakt elke machtswellusteling zichzelf vroeg of laat belachelijk. Je hoeft er slechts op te wachten en het aangereikte ‘grappig’ op te pakken. Ik heb meerdere periodes doorgebracht in landen waar je absoluut niet vrijuit kan spreken over politiek. Daar heeft men een subtielere vorm van satire ontwikkeld. (En de bevolking is er een goede verstaander.)

      Al 2 ½ jaar geleden heb ik daar (op mijn manier en met mijn humor) een poging toe gedaan. Wellicht valt mijn stukje ‘Waarheidsvinding, de EU en de Turken’ meer in de smaak? Zie ook hier rechts de categorie ‘Vuile streken’.

      Overigens heb ik meerdere redenen om semi-anoniem te schrijven. Zelfs in dit land is dat (naar mijn idee) de enige manier om mijn volledige vrijheid van meningsuiting te behouden.

  3. Ingid van Bouwdijk

    Doet met denken aan een boek dat ik nu voor mijn studie lees: cultuurrelativisme is supertolerant: elke groepering moet maar doen en denken zoals hij wil; vrijheid blijheid. Klinkt goed op het eerste gezicht, behalve als het gaat over bijvoorbeeld besnijdenis toelaten in Nederland. Dan krabben we ons ineens achter het oor.
    Daarna kwam het universalisme: er zijn universele normen zoals iedereen is gelijkwaardig, vrijheid van meningsuiting, rechten van de mens. Ook mooi, maar het heeft ook iets stars en het heeft zijn oorsprong in Europees gedachtegoed. Extremistische groepen hebben ook waarden en normen die zij universeel achten.
    De derde is pluralisme: daarmee probeer je je in te leven in de ander en tot een compromis te komen. Dat klinkt een beetje soft, maar het is wel de beste in mijn ogen. In het boek staat een voorbeeld over een Thaise studente die de voornaam van haar docent niet uit haar strot krijgt en het niet lukt om te tutoyeren. Deze raakt daardoor geirriteerd, totdat ze uitlegt dat ze zo is opgevoed en dat er zelfs verschillende aanspreekvormen in haar taal zijn waarvoor wij alleen het woord U gebruiken: haar grootouders spreekt ze weer anders aan dan haar ouders.
    Mbt het bovenstaande voorbeeld over Böhmermann zou een reactie vanuit het universalisme zijn dat je mag roepen wat je wilt, punt uit. In het pluralisme is vrijheid van meningsuiting een groot goed, maar we gaan elkaar niet beledigen.

    1. Kijk, daar hebben we wat aan; dit verheldert veel. Mijn voorkeur gaat ook uit naar pluralisme en feitelijk brengen de twee heren van de documentaire Bloedbroeders precies dat in praktijk. (Zie onderaan Koningsdag in Turkije/Nederland). Over en weer proberen de ander te begrijpen kan veel ellende voorkomen. Zoals de toenemende grimmigheid in de relatie tussen Turkije en Europa).

Reacties zijn gesloten.