Grensafbakening

Met de buren praat ik over het vervangen van onze schutting. De huidige is verrot, scheefgezakt en ziet er armoedig uit. Je kan zo tussen de planken door kijken. Ik vind het een delicate klus, al gaat alles in goed overleg. Terwijl wij ons territorium afbakenen, trekken landen elders in Europa nog forsere hekken op. Ook dat ligt gevoelig.

In mijn jeugd hadden de meeste buren geen schutting van 1 meter 80 hoog, maar een lage heg. Je kon zo zien wat anderen in hun tuin deden. Kennelijk konden we daar goed mee leven. Maar ergens was er een kentering. Nu heeft iedereen een schutting die het zicht over en weer blokkeert. Daar is behoefte aan. Vooral nu er zo veel meer onbekende mensen zijn dan veertig jaar geleden. Bovendien moeten we altijd en overal bereikbaar zijn. We verlangen naar een privétuin, waar wij ons onbespied en ongehinderd kunnen bewegen.

Naarmate meer grenzen binnen Europa verdwenen, trokken burgers hun stellingen hoger op. Er kwam een tuindeur in plaats van een open ingang. Plus een slot. Want kennelijk is het nu ook minder veilig dan toen. Omdat er meer vreemden zijn. Of omdat er meer criminelen zijn. Dat laatste kan inbeelding zijn.

Afbakeningen geven ons het gevoel dat we de zaak onder controle hebben. Zo hebben we het graag. Slechts weinigen van ons voelen zich senang bij chaos. Dan kunnen we moeilijk helder denken en worden we bang. Wij zijn bereid om ver te gaan om chaos te vermijden. Heel ver. Ik zou zeggen: we doen het tegen elke prijs, ten koste van werkelijk alles. Kijk maar naar de paniekdeal van de EU met Turkije.

2 gedachtes over “Grensafbakening

  1. En zo plaatsen wij dus overal schuttingen; niet alleen dat soort dat je bij de Gamma vindt maar ook in figuurlijke en maatschappelijke zin.
    De enige echte remedie daartegen lijkt me uiteindelijk toch inzicht, het inzicht dat we zo niet bereiken wat we eigenlijk willen en zo beslist niet zullen komen waar we echt willen zijn.

    1. ‘… het inzicht dat we zo niet bereiken wat we eigenlijk willen en zo beslist niet zullen komen waar we echt willen zijn.’ Ik denk dat ik begrijp wat je hiermee bedoelt, maar wat willen we eigenlijk en waar willen we echt zijn? Is dat voor iedereen hetzelfde?

Reacties zijn gesloten.