Discretie op internet

Nu ik mijn voorouders op internet zet, loop ik tegen ethische kwesties aan. Sowieso laat ik details over nog levende personen weg. Zelfs als iemand daarvoor toestemming geeft, ben ik terughoudend. Bovendien kent elke familie schandalen waarover men liever niet spreekt. Vaak betreft het situaties waar wij nu laconiek mee omgaan. Is iemand, die puur uit honger een brood steelt, echt een misdadiger? Tweehonderd jaar geleden werd je er flink voor gestraft. Nu kijken we veel genuanceerder naar zo’n verhaal.

Maar wat als één van je overgrootouders in een ‘gekkenhuis’ heeft gezeten? Misschien zit het wel in de genen. Neem je genealogisch onderzoek serieus, dan mag je dit soort feiten niet verdraaien. Toch, moet zoiets nu echt vermeld worden, of kan je het beter weglaten? Als is het maar ter bescherming van de nakomelingen.

Zelf kijk ik er vrij nuchter tegenaan. Naar schatting kan 15% van de bevolking niet goed meekomen in de maatschappij. Vaak ligt dat aan hun gezondheidstoestand, omstandigheden of het milieu waaruit zij komen. Uiteraard zit daar een groep mensen bij met psychische problemen. Dus is het niet zo vreemd als één van je voorouders bij die groep hoort.

Wat verder meespeelt, is dat men vroeger amper raad wist met psychiatrische patiënten. Vaak was niet eens bekend welke stoornis ze hadden. In dit geval kan ik er weinig zinnigs over zeggen. Mijn overgrootmoeder is overleden op een adres waarvan heel Leiden en omstreken weet wat dat betekent.

2 gedachtes over “Discretie op internet

  1. Ingrid van Bouwdijk

    Daar had ik ook nog niet bij stilgestaan. Lastig inderdaad wat je wel en niet opschrijft. Ze wisten vroeger soms niet welke stoornis iemand had, maar in de middeleeuwen dachten ze het wel te weten: dan was je bezeten door de duivel en boorden ze een gaatje in je schedel zodat hij eruit kon. Of als het om een vrouw ging gooiden ze je vastgebonden in het water. Bleef je drijven, dan was je een heks. En zonk je dan was je geen heks, met als schrale troost dat je in ieder geval niet als heks de geschiedenis in ging.

    1. Tja, dat is een reden waarom ik liever nu dan toen leef. Ik vraag mij af hoe vaak het gebeurde dat een vrouw als heks werd aangewezen door iemand die graag van haar af wilde. In recentere tijden wilde de familie nog weleens een vrouw of dochter in een instelling laten opnemen wanneer zij de familienaam te schande dreigde te maken door haar gedrag.

Reacties zijn gesloten.