Een bescheiden man

Ongeveer twintig jaar geleden kwam D. bij ons in de flat wonen. Hij had een appartement gekocht schuin onder het mijne. Als vijftiger was hij een stuk ouder dan de andere bewoners. Maar zijn vriendelijkheid en aanpakkersmentaliteit maakten hem snel geliefd bij iedereen. We wisten dat hij een topfunctie had en belangrijke nevenactiviteiten. Zijn stekkie in onze flat was slechts een pied-à-terre, dicht bij zijn werk. Want zijn echte huis, dat stond in Friesland.

Zo iemand als hij kom je zelden tegen. Een charismatisch persoon.  Een man die met alles en iedereen overweg kan. Een bruggenbouwer waarop je kan vertrouwen. Charmant, belangstellend, energiek, intelligent. En bescheiden. Wij als buren beseften niet welke heldendaad hij ooit had verricht.

Op een vergadering van onze Vereniging van Eigenaren vernamen we dat hij ernstig ziek was. Hij praatte er nauwelijks over. Wanneer je hem in het trappenhuis tegenkwam en vroeg hoe het met hem ging, dan zei hij: ‘Ik ben er nog’. Meer wou hij er niet over kwijt.

Ongeveer anderhalf jaar geleden zag ik zijn zilverkleurige Mercedes weer voor de deur staan. Hij haalde huisraad op en daarna werd het appartement verhuurd. In juni 2015 stuurde ik hem een verhuisbericht. Er volgde nog een sympathieke reactie van hem.

Vandaag las ik zijn necrologie in de krant. Daarin staat iets wat geen van zijn jongere buren wist. ‘D.F. was een van de 69 sterken die de heroïsche Elfstedentocht van 1963 uitreden.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.