Thuis

Op vrijdagmiddag drinken timmerman T. en ik koffie. ‘Ga je nog terug naar Leiden?, vraagt hij mij. Vermoedelijk vind hij het een beetje vreemd dat ik hier alleen zit. ‘Nee’, zeg ik, want terug verhuizen is uitgesloten. Zelf wil hij in dezelfde plaats wonen als waar zijn familie en vrienden zijn. Ik vertel hem dat ik nog wel regelmatig in Leiden kom.

Vorige week zaterdag nog; het is 3 oktober en feest in de stad. Geheel volgens traditie zijn mijn zus en ik de hele dag samen op stap. Nergens anders is het zo vertrouwd en bekend. Ik ken de geschiedenis en dat wat eruit voortkwam. Hier kan ik een verschil in intonatie makkelijk interpreteren. Dit is ‘thuis’. En toch kom ik ’s avonds in een andere plaats opnieuw echt thuis.

Vrijdagmiddag, nogmaals. Ik zit in de trolleybus naar Arnhem en het is prachtig najaarsweer. Onderweg passeren we riante negentiende eeuwse villa’s en een half geoogst maisveld in een glooiend dal. Even later rijden we in een buitenwijk van de stad. Daar waar je tussen de huizen door uitkijkt over weids land en de kalm stromende rivier. Hier kwam ik al jaren geleden, en later weer tijdens de huizenjacht. Door deze kleine geschiedenis is dit stadsdeel mij evenzeer vertrouwd.

Dezelfde vrijdag, ’s ochtends deze keer. In opperbeste stemming wandel ik door mijn woonwijk naar de supermarkt. Een onbekende vrouw met hond staat te praten met een man. Als ik hen van een afstand nader, reageert de hond opvallend blij. ‘Ken je haar soms?’, hoor ik het mens aan het dier vragen. Enthousiast maar beheerst komt hij mij tegemoet. Zodra ik de hond begroet, reageert de vrouw raar. Abrupt trekt zij hem bij mij vandaan. Mij kijkt ze de hele tijd niet aan. Het dier ‘verstaat’ mij, terwijl het medemens alles ontgaat.

Thuis is daar waar je je prettig en geborgen voelt. Mijn gedachten worden beïnvloed door mensen, plaatsen en ervaringen. Hoe aangenamer, hoe beter. Zo heeft deze mooie woonomgeving een positieve invloed op mijn gemoed. Hierdoor ontstaat een zichzelf versterkende wisselwerking. Want de meeste mensen voelen, net als die hond, instinctief aan dat ik in mijn element ben. En reageren daar naar.

Ze zeggen wel dat de bevolking hier wat stugger is. Maar ik ontmoet voornamelijk ‘goed volk’ en vriendelijke mensen. Winkeliers die uitgebreid de tijd voor je nemen. En onbekenden die spontaan hele verhalen vertellen. Mocht ik heimwee krijgen, dan weet ik mij omringd door talloze mede ex-Randstedelingen. Stuk voor stuk mensen die voor geen goud meer terug willen. Wij voelen ons bevoorrecht. Omdat we ooit de stap hebben gezet en beseffen dat dat goed was. Voor ons althans is het alsof een belofte wordt waargemaakt.

3 gedachtes over “Thuis

    1. Zo, dat is toch ongeveer 40 km per dag heen en weer. Maar wel door een heerlijk bosrijk gebied. Jij hebt vast een fiets met goede versnellingen. 😉

Reacties zijn gesloten.