Alsof het zo moet zijn

Een zonnige zondag in februari.
Twee uur met de trein via een rechtstreekse lijn.
Vanaf het station loop ik door een rustige straat.
Kleine huisjes schurken knus en genoeglijk tegen elkaar.

Zit het in het mooie weer, zit het in de lucht?

Daar bij het water,
Op de hoek van de Wilhelminastraat en de Heerengracht,
Met zicht op Hollandse huisjes aan de overkant,
Gebeurt het. Plotseling krijgt emotie de overhand.

Dit is kennelijk waar ik naar zocht.
De dertiende plaats in mijn zoektocht.
Bij al die andere plaatsen kwam er steeds een ‘maar’.
Maar hier?

Er is herkenning en er is een schemerende belofte.
L. in het klein, of zoals het eigenlijk nooit was.
Voorbijgangers groeten elkaar.
Ook mij, een onbekende daar.

Witte huisjes, een molen, een kade, een sluis, een brug.
Het Westeinde vormt letterlijk het einde.
Zicht op de jachthaven, de fabriek en poedertransportschip de Sardana.
Net als vroeger bij de Meelfabriek, maar dan anders.

Bij het havenkantoortje op de kop,
Betreed ik een schommelend ponton.
Gaudí ligt er aangemeerd, en Gypsy verderop.
Alle bootjes zijn blauw-wit.

Haven in M.

Zittend op een krukje bij aanlegplek 199,
Voor een bootje dat even weg is, opwarmend in de zon.
Zachtjes wiegend; af en toe schokt het ponton.
Meerpaal. Schurende geluiden van hout tegen staal.

Wind door mijn haren en het wuivende riet aan de overkant.
Het stille gezoem van de fabriek op de achtergrond.
De wieken van de Weerd malen verderop in het rond.
Drie huisjes met hun rug naar de stad blikken samen vooruit.

De zon, ook in februari. Herinnering aan
Zuid-Frankrijk, tijdelijke woonplaats Montpellier.
Net zo’n zondag in Palavas-les-Flots aan zee.
Met de lokale bevolking genietend van de stilte voor de storm.

Een straatje met huizen en bomen en auto’s langs het water.
Een bescheiden promenade naast de jachthaven.
De walkant van stalen platen. Wars van opsmuk.
Bij de standplaats een enkele camper, het douchegebouw nog dicht.

Stilte, zon, wind en water.
Onvoorstelbaar anno 2015, die zondagse rust.
Zo dichtbij de stad ken ik dit alleen vanuit het buitenland.
Zelf weer kalm. In het nu en het hier.

2 gedachtes over “Alsof het zo moet zijn

    1. Ja, dat kan zomaar gebeuren, tegen alle verwachtingen in. De exacte locatie is in de beleving van iedereen verschillend en laat ik graag onbenoemd.

Reacties zijn gesloten.