Testament als laatste afrekening

Met een vriendin wandel ik een deel van het Maarten van Rossum pad. We zien elkaar al jaren iedere maand tijdens zo’n tocht. Onze gesprekken en routes zijn net vervolgverhalen. We gaan steeds verder waar we de vorige keer gebleven waren. En één verhaal betreft het testament. Ze vertelt hoe opgelucht ze is, nu ze het notarieel heeft vastgelegd.

Ze heeft geen kinderen, maar wel enkele noemenswaardige bezittingen. Een huis, wat spaargeld en een bijzondere dekenkist. Het is een prachtig donkerhouten exemplaar, met bescheiden maar imponerend koperbeslag. Zonder testament gaat bezit na je overlijden naar de meest nabije verwanten in bloedlijn. En daarin schuilt het probleem.

Want hoogopgeleid, welvarend en sociaal als ze is, is het binnen haar familie wel grondig mis. Lange tijd was er weinig aan de hand. Nou ja, op aangetrouwde familie viel soms wat aan te merken. In welke familie komt dat niet voor? Een paar jaar geleden echter, barstte ineens de bom. Het kwam voor mij als een complete verrassing. En de aanleiding was zo klassiek en banaal als je maar bedenken kon. Een akkefietje tijdens iets wat een feest had moeten zijn.

Dat testament heeft haar nu gemoedsrust gegeven. Voor even, vermoed ik.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.