Toch iets bereikt

Als dochter van Iraanse vluchtelingen is G. een typisch voorbeeld van hoogopgeleide en succesvolle nieuwkomers in Nederland. Ik ontmoette G. en haar moeder tijdens een vakantie in Egypte. Haar moeder en ik zijn even oud, maar onze geschiedenissen verschillen totaal. Het leven van G. daarentegen, is enigszins vergelijkbaar met wat ik deed op haar leeftijd. Zij zit nu in Australië voor een vervolgstudie.

Wanneer je ergens nieuw bent, is het best prettig om mensen te ontmoeten die de weg al kennen. En om af te afspreken voor een ongedwongen praatje bij een kop koffie op een terras. Daarom bracht ik haar via internet in contact met een Nederlandse ex-collega. Die zocht haar geluk eveneens in Australië en werkt er al jaren als zelfstandige.

Gisteren ontving ik een berichtje van G. uit Brisbane: ‘In gedachte heb ik je een paar keer geschreven om je te bedanken dat je me voorstelde aan N. Inmiddels is ze een dierbare vriendin geworden!’

Beiden verwezenlijken een droom die ik ook had, maar die voor mij nooit helemaal is uitgekomen. Misschien ervaar ik hierdoor iets wat veel ouders hebben meegemaakt.