Een flesje Berenburger

Op de stoep ligt een leeg miniflesje Berenburger kruidenbitter, achteloos weggeworpen. De aanblik ervan brengt J. terug. Zij was hoofd P&O. Bij onze commerciële werkgever bewaakte ze de menselijke maat in het personeelsbeleid.

Toen ik redacteuren moest werven, zat ik regelmatig bij haar aan tafel. Want het betrof een nieuwe, uitdagende taak en zij adviseerde mij. En passant leerden we elkaar beter kennen. Ze leidde een druk sociaal leven, bezocht vaak een theater en was sportief. Een ongetrouwde Haagse van begin vijftig. Vriendelijk, opgewekt en belangstellend.

Ze werd ziek, precies in de tijd van een fusie en bedrijfsverhuizing. Toch wilde zo lang mogelijk blijven doorwerken. Ik vertrok en maanden later kwam het bericht: J. was overleden.

Met ons oude team gingen we naar de uitvaartplechtigheid. Het krioelde er van de vrienden, collega’s, sportmaatjes, professionele toneelspelers en familieleden. Met alle aanwezigen hebben we een speciale wens van J. uitgevoerd. Bij haar roeivereniging was het namelijk een vaste traditie: samen afsluiten met een kruidenbittertje.