Lifters

Net buiten de stad zie ik twee lifters staan langs de weg. Goh, het is al zo’n twintig jaar geleden dat ik daar nog lifters zag. Het meisje staat goed in het zicht voor de aankomende automobilisten. Zij houdt haar duim opgestoken. De jongen staat vijf meter verder en past op de rugzakken. Klassieke opstelling. Hij houdt een kartonnen bord op: ‘BREDA / ANTWERP’.

Vermoedelijk zijn het buitenlanders, want de Nederlandse student heeft een OV-jaarkaart. Misschien heeft iemand hen speciaal op die plek langs de uitvalsweg gewezen. Iemand die ook weet dat dit vroeger de favoriete plek van lifters was. Hoe lang zouden ze daar op deze grauwe herfstdag al wachten? Laten mensen tegenwoordig nog vreemden toe in hun rijdende privédomein? Liften lijkt anno nu zo omslachtig, maar de aanblik van die twee roept ook nostalgie op.

Een paar keer heb ik zelf gelift in het buitenland, altijd samen met een man. Eén van mijn reisgenoten was een Pakistaanse student die het uiterlijk van een fakir had. Een ander was Engelsman en werkzaam voor de grootste concurrent van mijn werkgever. We vormden gelegenheidsparen voor zo lang als het qua bestemming uitkwam.

Liften is vrij normaal op plaatsen waar bussen slechts af en toe rijden en veel chauffeurs pikken lifters op wanneer ze aanspraak wensen. Tijdens lange ritten op vaste routes verdrijven ze daarmee de verveling. Zodra er een auto stopt, moet je als lifter echter razendsnel inschatten om welk soort gezelschap het gaat.

De vaste afspraak was dat mijn mannelijke reisgenoot voorin zat. Hij mocht dan gelijk het gesprek gaande houden. Sommige chauffeurs hebben amper iets te melden en anderen kletsen je de oren van het hoofd. Slechts één gesprek is mij bijgebleven.

Het was in het Midden-Oosten. We zaten in de auto van een filmproducer die vertelde dat hij werkte aan opnames met Sylvester Stallone. Een paar jaar later verschenen de beelden op tv. Ik was wel benieuwd wat hij, die vaak de zwijgzame, verongelijkte held speelt, zou hebben gedaan als het tot echte gevechten was gekomen. Want in het betreffende land woedt al jaren een burgeroorlog.

Juist onder zulke omstandigheden is vertrouwen bijzonder. Vertrouwen hebben in de vreemdeling. Vertrouwen op je intuïtie. Je leven toevertrouwen aan degene achter het stuur. Als het moet, met toegepaste psychologie de regie weer terugnemen. Maar met jeugdige overmoed kom je ook ver.

Waar zouden ze nu zijn: ‘BREDA / ANTWERP’?

9 gedachtes over “Lifters

      1. Ik heb maandenlang dagelijks 20 km naar school gelift, omdat ik zo geld voor de bus uitspaarde (zodat ik daar Gauloise sigaretten van kon kopen…). Bijzondere ontmoetingen, ach, op die leeftijd is alles bijzonder :-). Gelukkig ook geen vervelende dingen meegemaakt.

  1. Ingrid van Bouwdijk

    Liften was leuk maar ook afzien als het helemaal niet liep en je uren stond te vernikkelen langs de weg. Mijn record was een dag niet vernikkelend langs de weg maar zwetend bij een benzinestation; dat was in Kenia, waar ik bij een missiepost moest zien te komen in een pastoralisten gebied echt in de middle of nowhere via een 80 km lange onverharde weg vanuit het laatste punt in de bewoonde wereld: Nanyuki. Een hele dag sta je dan te turen naar auto’s die hopelijk die kant op gaan. Want als er plek is neemt dan ook iedereen je mee en als je auto pech onderweg heeft helpt ook iedereen die langs komt. Dat zijn ongeschreven regels blijkbaar. Uiteindelijk in de avond, toen ik al had ingecheckt in een hotelletje, kwam er toch nog een 4-wheeldrive waar ik in mee kon.
    Heb ook wel meegemaakt dat er eindelijk iemand stopte, je snel je kloffie pakte, maar als je dan ernaartoe rende, reed de auto toch snel door en hoorde je nog net een bulderende lach van een stel gosers die dachten dat ze grappig waren.
    Voor mijn studie deden een vriendin en ik een vak medische antropologie in Amsterdan en wij liften heen en terug om kosten te besparen (niet voor Gauloise sigaretten 🙂 ), want in de jaren 80 had je nog geen OV-kaart voor studenten.
    Ik lifte nooit alleen, dat had ik mijn moeder beloofd: braaf hè? En achteraf ook wel wijs. Ik ken ook verhalen van dames die naast de bestuurder zaten en daar erg spijt van kregen.

    1. Liften in Kenia, dat is zeker voor het niveau gevorderden. Wel maf dat er pas een auto kwam toen je al in een hotelletje zat. Soms loopt het zo. Die behulpzaamheid herken ik ook van andere landen waar weinig verkeer is, zoals Australië en Nieuw-Zeeland. Zelfs als je even langs de kant van de weg parkeert voor een pauze, stoppen ze al om te vragen of je misschien hulp nodig hebt. Dat zijn toch de mooiste ervaringen.

  2. Ingrid van Bouwdijk

    Het komt natuurlijk ook voort uit de drang zelf te overleven. ANWB heb je niet in de middle of nowhere in Kenia en opbellen met een mobieltje kan ook niet. Iedereen beseft dat je maar beter anderen kunt helpen met een auto die strandt in een omgeving met een kokende zon en zonder water met slangen en schorpioenen en als het tegen zit een hongerige leeuw of agressieve olifant op de koop toe. In een drukke week komt er misschien één keer in de twee dagen een auto langs op sommige “wegen”. Mensen beseffen heel goed dat zij de volgende keer zelf de pineut kunnen zijn; auto’s hebben enorm te lijden op zulke onverharde wegen vol bulten en gaten, dus de kans is best groot dat er eens iets los trilt. Maar hoe dan ook het is nog steeds niet 100 % vanzelfsprekend en zegt wel iets over de mentailiteit.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.