Wat een zoektocht

Je zou denken dat het best makkelijk is om een huis te vinden. Ons land staat er vol mee en zo bijzonder zijn mijn wensen niet. Gewoon, een degelijk bouwwerk met vier muren, een paar deuren, ramen en een dak erop. Een woonkamer, een paar slaapkamers, een badkamer en een keuken. Veel meer hoeft het niet te zijn, al wil ik er graag een tuintje bij.

Op internet passeren zo’n 700 woningen de revue. Circa negentig huizen in alle soorten en maten bekijk ik in het echt aan de buitenkant. De directe omgeving neem ik gelijk in de verkenning mee. Tientallen kilometers leg ik al bezichtigend af. Toch, uiteindelijk zit er niets, nada, niente bij dat mij volledig kan bekoren.

Zucht. Langzaam sluipt de twijfel erin. Waarom een fijn appartement op een goede locatie inruilen voor iets wat minder bevalt? Buren vragen of ik wel echt weg wil. Een vriendin in het oosten plaatst onverhuld vraagtekens bij de werkgelegenheid daar. (Maar zij woont in Hengelo en zo ver naar het oosten ga ik nu ook weer niet.) Moet mijn plan dan terug in de ijskast? Zal ik wachten tot ik niet meer afhankelijk ben van een baan?

Ondertussen is de makelaar vlijtig bezig met bezichtigingen regelen in mijn appartement. Ik word er een beetje zenuwachtig van. Stel dat er binnenkort een koper is, wat dan?

Eigenlijk wacht ik op een teken. Een signaal dat het goed is wat ik doe. Ik ben niet bijgelovig hoor … Maar het zou wel fijn zijn om een bevestiging te krijgen. IJdele hoop, natuurlijk. Ik moet het toch weer helemaal zelf doen. Hoewel? Tijdens het extra poetsen voor de bezichtiging breekt er ineens een plastic ringetje van een wasbak af. Zie je nu wel! Het wordt tijd om te gaan.

Zogezegd met mijn laatste krachten sleep ik mijzelf naar Funda toe. Toch weer kijken of er iets tussen staat in een wat hogere prijsklasse. Ik verleg ook het geografische zoekgebied. En zowaar, het ziet er direct beter uit. De makelaar kondigt een nieuwe kijker aan en ik spreek zelf met makelaars af om naar enkele woningen te gaan.

Dat was gisteren. En nu is het raak. Want ik heb een woning gevonden waarbij alles, wat echt belangrijk is, klopt. Het huisje is gebouwd in de jaren twintig en met zorg stijlvol gerenoveerd. Meer dan dat, het heeft iets zeer speciaals. Er zit een aller aandoenlijkst origineel eenpersoons (beest) stalletje aan vast. Compleet met halve boven- en onderdeur en halfrond raampje.

Ach, ach, ach. Nu heb ik helemaal geen rust meer, want mijn eigen appartement moet eerst nog worden verkocht.

4 gedachtes over “Wat een zoektocht

  1. mooi! Nou ja, het is ook een geldkwestie; aan kopen ben ik al helemal nooit toegekomen, maar eigenlijk stel ik tegenwoordig wel prijs op mijn flexibiliteit.

    1. Laat ik het zo zeggen: alles verloopt stap voor stap in dit proces. Maar duidelijk is dat, nu er eenmaal beweging is, er steeds vanzelf een passende optie voor een volgende zet komt. Wordt vervolgd!

Reacties zijn gesloten.