Concertkaartjes in de jaren tachtig

Misschien komt het door de jongens tegenover ons in het bedrijvenpand waar ik werk. Ineens moet ik denken aan hoe je in de jaren tachtig aan concertkaartjes kwam. ’s Morgens vroeg in regen en wind voor het VVV-kantoor in de rij gaan staan. Uren wachten achter de mensen in slaapzakken, die daar een hele nacht met bier en chips hebben doorstaan. En dan het gedrang als de deur om negen uur eindelijk open gaat. De bewakers staan klaar en laten hooguit vijf mensen tegelijk naar binnen gaan.

Soms ging het er chaotisch aan toe. Ik heb meegemaakt dat de hele voorste rij zo door de etalageruit werd geduwd. De eerstvolgende wachtenden klauterden gewoon over gevallenen en glasscherven heen, om doodgemoedereerd bij de kassa kaartjes te kopen.

Ook werkte ze eens met een systeem van genummerde bonnetjes voor een U2-concert. De bonnetjes werden aan de eerste wachtende om middernacht gegeven. Hij deelde ze in volgorde van aankomst aan volgende wachtenden uit. Ik was om 06.00 uur al te laat. De nummertjes waren op. Hopend op een wonder ben ik nog uren gebleven, tot de verkoop begon. Toen bleek dat ze maximaal zes kaartjes per persoon verkochten. Meer dan het meisje voor mij had verwacht. Haar vriend had al voldoende kaartjes bemachtigd, dus gaf zij haar bonnetje aan mij. Ik heb het tot op de dag van vandaag bewaard.

Wat was ik steeds blij als ik eindelijk die felbegeerde kaartjes had. Dan haalde ik onderweg naar huis gebak om de goede afloop te vieren. Hoe anders gaat het nu. Je doet alles makkelijk via internet en hoeft geen ontberingen meer te doorstaan. Maar een druk op de knop levert nooit dezelfde intense tevredenheid op als zo’n strijd voor kaartjes. Zegt deze semi-ouwe taart.

Die gasten bij ons op de gang maken video’s en zien soms grote artiesten. Zelf zijn ze daar nog van onder de indruk. Dan hoor ik iemand een beetje verbouwereerd zeggen dat hij Afrojack aan de telefoon had.

Ze lopen er allemaal cool bij. De Aziaat van het stel draagt steeds teenslippers. Het Afro-type verschijnt met afgezakte broek en baseballpetje op. De Latino met armen vol tattoos loopt immer in zwart T-shirt en spijkerbroek. En regelmatig komen er meiden met ellenlange benen voor een fotoshoot.

Vergaderen doen ze met de benen op tafel. Ontspannen doen ze met een voetbal op de gang. En tussendoor vliegen ze voor opdrachten naar het buitenland. Maar deze week staat er een beursdeelname op het programma. Overal liggen stapels posters, promotietasjes en andere spullen klaar. ’s Avonds zie ik het nieuws en begint het mij te dagen. Amsterdam Dance Event is aan de gang. Aha, dat zal het zijn. Zij hebben nu de tijd van hun leven in dit hippe, professionele bestaan.