Bijna 3 oktober

Gisteren bezocht ik de historische lezing die de 3 October Vereeniging elk jaar organiseert. Voor mij is dat het startschot van een serie tradities rond deze memorabele dag. Vijf keer was ik niet in Leiden wegens verblijf in het buitenland. Dat heb ik flink bezuurd. Dus wat er ook gebeurt, waar ik ook vandaan moet komen: op 3 oktober ben ik in de stad.

Het begint te kriebelen zodra de generatoren op het kermisterrein verschijnen. De lichtmasten staan al her en der opgesteld. Nu volgen de verkeersregelaars, de kermiswagens, de tribunes, de feesttenten, de marktkramen, de dranghekken. En dan verschijnt het publiek. Je weet soms niet wat je ziet.

Voor mij is 3 oktober vooral een mix van puberale opwinding, nostalgie, stappen met mijn zus en ontspanning in een opgetogen carnavalssfeer. Het is een feest der herkenning van vertrouwde geluiden, geuren, gebeurtenissen en gezichten.

Bovendien is het een rituele bevestiging van een diepgewortelde en gedeelde identiteit. Zonder het beleg en ontzet van Leiden in 1573-1574 had de lokale geschiedenis vast een andere wending genomen. Dan hadden mijn voorouders, en die van veel Leidenaren, elkaar nooit ontmoet.

Het is dat ik ermee ben opgegroeid, anders zou ik misschien met een boog om de stad heen lopen. Opgroeien met 3 oktober heeft echter wel voordelen. Je wordt er behoorlijk paniekbestendig van in deinende, lawaaiige massa’s.

Nog maar vier nachtjes slapen …

2 gedachtes over “Bijna 3 oktober

    1. Ja, zoiets schijnen meer Leidenaren te doen. Ik kan de hele wereld rond reizen en maanden wegblijven, geen probleem. Maar als 3 oktober nadert, wordt ik verscheurd door heimwee.

Reacties zijn gesloten.