Winst op belastingen

Deze week was er weer zo’n documentaire op tv waardoor je van verbazing van je stoel valt. Volgens Zembla is na jarenlange bezuinigingen het ambtenarenbestand bij de belastingdienst compleet uitgehold. Het gevolg? Onze overheid loopt miljarden mis omdat medewerkers nauwelijks meer aan controles toekomen. Vooral ondernemers ontspringen de dans wanneer zij aangiftes onjuist invullen. Ambtenaren moeten ook machteloos toezien hoe verkeerd ingevulde aangiftes niet worden gecorrigeerd en dwangbevelen niet worden ingevorderd.

Iedereen die van dichtbij dingen ziet gebeuren, weet dat onze overheid soms pennywise, poundfoulish is. En ik juich zelden als ik een belastingaanslag ontvang. Maar straat- verlichting en groenonderhoud moeten wel ergens van worden betaald.

Hoe kan zo’n onlogische situatie bij de belastingdienst voortduren, terwijl betrokkenen al jaren aan de bel trekken? Blijkbaar draait het om banale menselijke trekjes. Gemakzucht. Onverschilligheid. Eigenbelang. Plus populisme, waardoor ratio en objectiviteit worden overschreeuwd. Economische belangen van een specifieke achterban.

Onze fragiele economie is stiekem gebaat bij het rondpompen van zwart geld, denken sommigen. Dat lijkt mij dan wel een onderzoekje waard. Want ik vermoed dat veel zwart geld naar het buitenland verdwijnt. Terwijl het hier een steeds breder spoor aan immateriële schade achterlaat.

De mensen op de werkvloer weten wel wat de oplossing is. Ambtenarenbond Abvakabo FNV publiceerde al onderzoeksrapporten vol suggesties. Er zijn buitenstaanders die als premiejager fraudeurs willen opsporen. En er zijn ambtenaren die zeggen: ‘Geef mij x % van de opbrengst en de ruimte om mijn werk te doen. Dan zorg ik ervoor dat we de gemiste belasting binnenhalen.’

Er is niets nieuws onder de zon. Eén van mijn plaatselijk roemruchte verwanten was begin zeventiende eeuw pachter van imposten. Hij betaalde aan het stadsbestuur een flinke som geld voor het recht om belastingen te mogen innen. Ging het goed, dan hield hij er zelf een leuk bedrag aan over. Hij pachtte de impost op kaarsvet, brandewijn, zout, zeep, azijn, slachtvee, turf, ‘hoornbeesten en bezaijde landen’. Bij de inning ging het er vermoedelijk oneerlijk en hardhandig aan toe. Maar de belasting op het zout (toen duur en veelgebruikt om eten lang goed te houden) werd al wel massaal ontdoken. Hij was een gewaarschuwd man.

Toch, als ik nu aandelen ‘extra investering in controles van fraudegevoelige groepen’ kon kopen, zou ik daar gelijk op intekenen. Een hoger rendement krijg je waarschijnlijk nergens.

(Dit bericht is onder andere gevoed door de discussie op Mack’s blog).

2 gedachtes over “Winst op belastingen

  1. Toch denk ik dat het wel meevalt en dat Zembla (in opdracht van de FNV) weer eens (te) hoog van de toren bazuint. Als alle belastingen wel zouden worden ge-int, dan gaan gewoon de belastingpercentages omlaag. Politieke partijen scoren graag op die manier. Het zal idd wat eerlijk verdeeld zijn, maar door de grote hoeveelheid belastingplichtigen denk ik dat het per belastingplichtige best meevalt.

    Je kan ook bedenken dat kleine bedrijfjes eerder failliet gaan als ze alle belasting afdragen. Dus eigenlijk worden die op deze manier een beetje gesteund en scheelt het wat werklozen.

    1. De positie van de belastingambtenaren vond ik interessant, omdat ik zelf bij overheidsinstanties heb gewerkt en soms het mijne dacht van wat ik daar zag. Het gaat ook over ondermijning van rechtvaardigheid en het verloren contact met de gemeenschap waarvoor een massa-instantie als de belastingdienst werkt.

Reacties zijn gesloten.