Oom M. is overleden

Mijn oom is deze week overleden. Hij was een broer van mijn moeder en werd 89 jaar. Telkens wanneer er iemand overlijdt, overdenk ik zijn of haar leven. En vraag ik mij af wat ik er eigenlijk van weet. Heel weinig, waarschijnlijk.

Hij werd in 1925 geboren. Niet lang daarna brak de crisis uit en vervolgens de Tweede Wereldoorlog. Als student moest hij uitkijken dat hij niet door de Duitsers werd opgepakt. Mijn familie aan moederszijde heeft een uitgesproken joods uiterlijk.

Mijn oom is opgeleid tot scheepswerktuigbouwkundige en dat heeft hem ver gebracht. In zijn jonge jaren voer hij voor de Nederlandse koopvaardij de hele wereld rond. Dat waren nog eens tijden, toen eind jaren veertig, begin jaren vijftig.

Daarna volgde een huwelijk, met vaste baan aan wal. Plus een koophuis, twee dochters en een auto voor de deur. Nooit meer ervoer hij de financiële onzekerheid die zijn jeugd bij vlagen had overschaduwd. Het ging hem goed. Elk jaar waren er fijne vakanties, soms wel vier achter elkaar.

Zijn vrouw was geen doorsnee huisvrouw. Als enige van mijn tantes had zij een kantoorbaan. Zij bleef niet thuis voor de kinderen. Anders was ze vast van verveling tegen de muren opgevlogen. En hij begreep haar.

Mijn oom is altijd een man van de wereld geweest. Hij wist wat er speelde en wilde daar best over vertellen. Praten doen ze graag, daar aan die kant van mijn familie.

Natuurlijk ben ik een beetje verdrietig. Maar de laatste jaren waren voor hemzelf niet leuk meer. Hij broos en kwetsbaar na een herseninfarct, zij inmiddels volledig dement. Gescheiden wonen, elk op een andere afdeling in hetzelfde verzorgingshuis. Nog op hoge leeftijd voor haar willen zorgen, maar het niet meer kunnen.

Ik voel een soort weemoed vanwege verlies. Van lieverlee brokkelt er een gezin af dat ooit jong, hoopvol en compleet was. Het gezin van mijn opa en oma. Langs wier huis ik vaak rijd en dat ik dan altijd groet. En soms even aanraak.

Er is ontzettend veel wat ik over zijn ouders niet weet. En nooit meer te weten komen zal. Terwijl zij aan hem en mij het leven hebben doorgegeven. Met alle genen en familietrekken die in eeuwen zijn gevormd.

Soms is onze familie net los zand. Het is typerend dat er een tekst van Frank Sinatra op de kaart van oom M. staat: I did it my way.

7 gedachtes over “Oom M. is overleden

  1. Ingrid van Bouwdijk

    Heel mooi geschreven. En zoals jij ooit zei tijdens een wandeling: wij zijn alweer de volgende generatie die aan de beurt is. Zo vreemd ook: al die levens die met herinneringen en al voor eeuwig verdwijnen, waar over honderd jaar niemand meer iets van af weet, alsof het nooit bestond.

    Hier spreekt trouwens nog oprechte zorgzaamheid uit van de kant van je oom.
    Mijn collega en ik hebben net besloten dat we niet zo oud willen worden als onze ouders. De moeder van mijn collega kreeg Parkinson en haar man kon het blijkbaar niet goed verkroppen dat zij minder kon en wilde het uiterste uit haar halen want “actief bijven is het beste”. Dit was voor de kinderen die er wat verder vanaf stonden pijnlijk om te zien en voor haar moeder waarschijnlijk nog erger.
    Ik zie het ook om mijn ouders heen. Een vriend van in de tachtig die een herseninfarct heeft gehad en sindsdien snel moe is en die van zijn vrouw op zijn donder krijgt dat hij zo weinig doet. Een andere vriendin van mijn moeder die een potentaat van een man in huis had en die zij toch ondanks zijn steeds grotere dwarsheid zolang verzorgt dat ze er zelf bijna onderdoor gaat. En kinderachtig gedoe binnen die steeds ouder wordende familie waarbij ik steeds denk: waar maak je je in Godsnaam zo druk om. Het steeds meer op elkaar letten en om een kleinigheidje hevig gekwetst zijn.
    Ik hoop echt dat mocht ik wel oud worden, dat ik daar dan niet in terrecht kom. Maar het zal moeilijk worden want je wereldje wordt kleiner en ruimdenkendheid lijkt soms rechtevenredig af te nemen met de leeftijd. Gelukkig niet bij iedereen; daar houd ik me dan maar aan vast.

    1. Dank je. En wat jij schrijft is weer heel herkenbaar voor mij en anderen. Ik had het er vandaag nog met iemand over van wie de oma ook net op 89-jarige leeftijd is overleden. Hij heeft de aftakeling van nabij gezien. Het feit dat de medische wereld mensen langer in leven kan houden, is bepaald niet zaligmakend. Wij kwamen tot de conclusie dat onze generatie waarschijnlijk veel sneller een pilletje zal slikken om er een punt achter te zetten.

  2. Ingrid van Bouwdijk

    Dat denk ik ook, al zullen de meesten dat pilletje waarschijnlijk wel blijven uitstellen tot er een natuurlijke dood volgt. Maar inderdaad denk ik dat het wel zal toenemen.

Reacties zijn gesloten.