Te koop staande huizen bekijken

Al jaren roep ik dat ik naar ‘het oosten’ wil verhuizen, maar dit is een beetje ruim gedefinieerd. Gelderland en Overijssel bezoek ik graag voor wandelingen in de prachtige natuur. Dat is alvast een uitgangspunt. Wat wil ik nu precies? Je kan kiezen uit appartementen, rijtjeshuizen, bungalows, hoekwoningen, boven- of benedenwoningen, en vrijstaande huizen. Dat laatste lijkt mij wel wat. Alleen past het niet exact in mijn budget. Dus ga ik maar eens op verkenning uit. Dan blijkt gauw genoeg welke plaatsen, wijken en woonvormen aantrekkelijk zijn.

Het begint allemaal op Funda, waarop ik urenlang naar talloze foto’s tuur. Alle varianten van kamers, keukens, gangetjes, zolders en tuinen passeren de revue. Ach, het is best leuk om te bekijken. Ik maak een lijst van panden die er aantrekkelijk uitzien. Echter, als je zoekt naar huizen in een plaats die je niet op je duimpje kent, blijft het lastig inschatten. Daar kom ik snel achter wanneer ik naar twee plaatsen in het oosten afreis.

Lochem. Klein oud stadje in een landelijke omgeving met treinstation. Het eerste pand heb ik nog niet bereikt of ik hoor al een grommende hond. Het blijkt het agressieve monster van de buren te zijn. Tja, ik ben geen hondenmens, dus helaas valt die keuze meteen af. Het tweede pand staat in een rustig straatje vol knusse 2-onder-1-kapwoningen. Daarachter ligt een flinke tuin en de volgende rij huizen staat op gepaste afstand. Kijk, dat is wel wat.

Het derde pand ligt wat verder uit het centrum. Zo te zien in een typische jaren-60-wijk met rijtjeshuizen. Je kan er heerlijk wonen, vooral wanneer je kinderen hebt. Maar mij bekruipt het onbestemde gevoel dat ik daar uit de toon val. Want ik heb geen gezinnetje.

Achteraf schiet mij de reden weer te binnen waarom ik ooit een dorp verliet. In het centrum van een stad is de kans dat je geruisloos op kan gaan in een gemêleerde bevolking aanzienlijk groter dan in een dorp. Ik heb weinig behoefte om de uitzondering te zijn. Prima, dan kan ik dit soort wijken ook gelijk als optie schrappen.

Bovendien, je wordt altijd zo in de gaten gehouden in zulke wijken. In dit geval wel erg letterlijk. Als ik nog maar net van de hoofdweg een straat in loop, zie ik vanuit mijn ooghoek dat een man heel langzaam schuin achter mij fietst. Hij blijft maar achter mij rijden. Dan duikt hij ergens een tuin in. Enigszins opgelucht loop ik verderop een andere straat in.

Aan het eind daarvan staat het huis waar ik voor kom. Maar al voordat ik het zie, weet ik dat dit mijn wijk niet is. Terwijl ik op een plattegrondje kijk, staat diezelfde man ineens voor mij op de stoep. Hij spreekt mij aan en wil van alles weten. Op zich oogt hij wel normaal. Maar zijn overhemd staat bij zijn buik half open en er zitten vlekken op. Dit is niet iemand die even gezellig een praatje komt maken en zijn hulp aanbiedt. Waarschijnlijk heb ik met de dorpsgek te maken. Het is nog lastig om van hem af te komen.

Ik loop door en hij volgt mij weer. Tegen een vrouw die net haar auto inlaadt, zegt hij dat ik naar het station zoek. Zij vraagt of zij mij kan helpen. Kennelijk voelt zij wel aan dat er iets niet klopt. De man fietst boos door. Ik keer om en loop terug. Later zie ik hem weer de hoek om komen en ik duik uit zijn blikveld een schoolplein op. Hij heeft gelukkig niets in de gaten en fietst door.

Even later stopt er zomaar een auto waar ik loop. Krijg nou wat! Wat is dit voor buurt? Het blijkt die mevrouw van daarnet te zijn. Ze vraagt of ze mij kan helpen. Als ik vertel dat ik eigenlijk kwam kijken of ik daar zou willen wonen, is ze één en al verontschuldiging. Ja, het is een geweldige wijk. Ze is zo blij dat ze er een paar jaar geleden vanuit het westen is komen wonen. De kinderen kunnen er zo fijn naar school. En die ene man had ze trouwens nog nooit gezien.

De volgende twee huizen op mijn lijst blijken al verkocht te zijn. Althans ik zie geen bord meer. En één ervan is trouwens tegen een muziekcentrum aan gebouwd. Tja. Laat ik nu net voor de rust naar het oosten willen.

Bezochte plaats nummer twee biedt evenmin soelaas. Het gaat om Velp aan de oostkant van het spoor. Bij het eerste huis is een buurman op zondagmiddag driftig met een snerpende kettingzaag in de weer. Bij het tweede hoor ik harde muziek. En bij het derde staan de achterburen twee hoog over een balkonrand te tetteren tegen iemand op de begane grond. De huizen zagen er nog wel zo leuk uit op de foto’s. Maar ik heb het al gezien, daar in die buurt.

Enigszins ontmoedigd neem ik de trein terug naar huis. Het zit mij helemaal niet lekker. Want het zal toch niet zo zijn dat ik mijn huis in de verkoop doe en zelf geen betere plek kan vinden? Op maandag kruip ik na mijn werk gelijk achter de computer. Er staan nog diverse andere kandidaat woonplaatsen op mijn lijst. En na een paar uurtjes op Funda heb ik weer een nieuwe huizenroute uitgestippeld. We gaan het zien.

4 gedachtes over “Te koop staande huizen bekijken

  1. Wat spannend en wat ontzettend leuk! Ik leef erg met je mee, overweeg al jaren om naar een heel ander deel van Nederland te verhuizen – maar ben zo dapper niet. Wie weet volg ik nog eens, Mijn hart gaat trouwens uit naar Zutphen. Fijne sfeer, gezellig stadje, toch midden in de natuur.

    1. Kennelijk zijn er veel westerlingen die over het oosten dromen. Je bent niet de enige; ik kom er steeds meer tegen. Zutphen heeft zeker een gezellig centrum en mooie omgeving. Deze Hanzestad staat op mijn lijstje van mogelijke nieuwe woonplaatsen.

  2. Een grotere vraag is of je je daar gaat inburgeren of dat je die westerling blijft die overal buitenvalt. 😉

    Zelf woon ik in een kleine stad tegen de binnenstad. Voor die tijd was het altijd op een dorp. Idd meer lawaai op een dorp, grotere verkeersproblemen op dat dorp en hier kan ik lekker wandelen door parken en autoluwe straten. De overburen kijken zo mijn huis in en ik bij hen. Beide doen we het niet. Vriendelijk de hand opsteken is normaal, maar niet bij elkaar de deur platlopen. In het dorp werd wel gegluurd vanachter de gordijnen.

    Ik ben hier bij toeval in een benedenwoning beland en dat bevalt me qua buurt en voorzieningen uitstekend. Op het moment van verplichte keuze heb ik daar destijds niet erg op gelet. Het enige nadeel is de vereniging van eigenaars (waar ik het enige bestuurslid van ben). De regering heeft het kleine VvE’s de laatste 10 jaar stukken lastiger gemaakt, maar opheffen mag helaas niet.

    1. Mijn indruk is dat je vooral geluk moet hebben met je directe buren, zelfs wanneer je in een vrijstaand huis woont. Voor de rest vind ik het makkelijker. Dan komt het aan op vaststaande zaken, zoals: voldoen de buurt en het huis aan je persoonlijke wensen? Ja of nee. En dan nog kan er van alles veranderen, ook als je blijft zitten waar je zit.
      Wat inburgeren betreft: sinds terugkomst van mijn eerste grote reis eind jaren 80 loop ik al met een cultuurschok rond die ik nooit meer helemaal te boven ben gekomen. Dus ik maak mij weinig illusies, waar ik ook woon. 😉

Reacties zijn gesloten.