Drijfnat op station Haarlem

Soms wijk je meer af dan je lief is. Zo’n situatie beleefde ik zaterdag. Met een groepje wandelde ik vanaf station Bloemendaal door de bosrijke duinen richting Overveen. De zon scheen en de temperatuur was prima. Het bos was een beetje vochtig en geurde lekker. Reuzenslakken waren onbevreesd op pad.

Er was wel regen en onweer voorspeld. Bij Middenduin verscheen ineens een donkergrijze wolk. De eerste druppels werden dikker, dus diepten wij regenspullen uit onze tassen op. Vervolgens begon het toch te plenzen! Binnen de kortste keren stroomde het water over het pad. Onder het bladerdak waar wij schuilden bleef het ook niet langer droog. Er leek geen eind aan te komen. We liepen snel door de stortbui naar station Overveen en kwamen er als een stel verzopen katten aan.

Tja, het bleek zo’n plaatselijke bui te zijn. Een paar kilometer verder op station Haarlem werd ik verbaasd en meewarig aangekeken. Daar was geen druppel gevallen en het zonnetje straalde. Iedereen droeg er luchtige zomerkleding. Ik daarentegen, liep met soppende schoenen, kleddernatte broek, regenponcho en plakkende haren rond op het station.