De schilder

Een deurpost is beschadigd en de verf van de keukendeur is verkleurd. Tijd dus voor een schilderbeurt. Aangezien de deur vol richeltjes en raampjes zit, besteed ik het werk uit. De schilder heeft eerder samen met een collega de buitenboel gedaan. Nu komt hij terug voor deze klus bij mij thuis. Het is een opgewekte praatjesmaker, maar hij straalt nog iets anders uit.

Was ik 25 jaar jonger geweest, dan was ik vast in katzwijm gevallen. Ook al is ‘ie blond. Dit is het type waar elke vrouw haar hoofd naar omdraait. Ik merk het aan het gedrag van de hondenuitlaatsters in onze buurt. Hij doet mij sterk denken aan feestgangers op Ibiza. En zeg dit tegen hem op de eerste dag. Verder roept hij associaties op met rondreizende surfers die ik overal ter wereld zag.

Hij is zongebruind, atletisch gebouwd en draagt zijn haar in een onopvallende, minuscule paardenstaart. Qua werk heeft hij het helemaal voor elkaar. Want als schilder en buitenmens is hij continu op pad. Dat past wel bij deze vrije jongen. Hij draagt oortjes voor de muziek en houdt via zijn mobiel met zijn maten steeds contact. Ondertussen werkt hij al neuriënd gestaag door. Dat treft.

Mijn Ibiza-opmerking van een paar dagen terug heeft hem aan het denken gezet. We raken aan de praat en gelijk bevestigt hij mijn indruk. Want hij woont al zeven jaar in een klein vakantiehuisje net buiten de stad. Met zicht op weilanden en een meer. Hij heeft een hele serie vriendinnen gehad. Ik had niet anders verwacht. Want ja, het is in alle opzichten de feestganger die ik al direct in hem zag. Bovendien heeft hij inderdaad iets van de surfer, die risico’s, ruimte en vrijheid opzoekt. Ook is hij geïnteresseerd in psychologie. Kijk naar Keanu Reeves en Patrick Swayze in Point Break, en je begrijpt wat ik bedoel.

Maar maakt dat hem een onvervalste surf dude? Nou, meneer houdt van vissen. Ik krijg op zijn mobiel gelijk foto’s te zien. Van zijn vakantiehuisje in de zomer, de molen er vlakbij in de sneeuw, en dan een uitgesproken visserstafereel. Hij staat met een gigantische snoek in zijn handen. Gevangen in het meer. Het monsterachtige beest weegt zo’n 25 kilo en is een meter lang. Hij kon hem bijna niet houden, want zijn pols was net gebroken. Kwam door een val met zijn crossmotor. Uiteraard. En hij laat mij het geluid horen van zijn pols als die beweegt. Dat klinkt alsof losse stukjes bot en kraakbeen door elkaar worden geroerd.

Alleen vinden zijn maten dat vissen maar niets. ‘Dan zeggen ze tegen mij: ‘Wat vind je daar nou aan? Een beetje suf naar dat water zitten staren.’’ ‘Hoezo? Dat is normaal!’, antwoordt hij dan. ‘Ik vind er rust in en ben na een dag aan het water helemaal zen.’

Oké, toch een echte surf dude. Mentaal gezien dan.

2 gedachtes over “De schilder

  1. Ingrid van Bouwdijk

    Leuk verhaal. De eerste indruk klopte, maar verder hield hij van vissen/zen ipv surfen. Een paar jaar geleden hadden wij een of andere monteur over de vloer. Ook zo iemand waar de dames masaal voor in katzwijm vallen. Hij pakte mijn gitaar en ik verwachte een of ander jolig deuntje, wat akkoorden of in ieder geval iets herkenbaars van de Beatles oid. Maar nee hoor: meneer speelde prachtig klassiek Spaans. Ik stond perlex en het schudde me weer even door elkaar.

    1. Het blijft frappant dat een eerste indruk wel belangrijk is, maar soms nogal misleidend. Dat is weer een mooie reden om iemand met open blik tegemoet te treden.

Reacties zijn gesloten.