Salaris in de oude werkelijkheid

Een voormalige collega feliciteert mij met mijn nieuwe baan. Ze vraagt ook bezorgd hoe het nu moet met dat interen op vermogen. En ze geeft een voorbeeld van het karige loon dat de tienerzoon van een andere collega nu verdient. Die jongen loopt de hele dag te zeulen met boeken. Tja, minimumjeugdloon. Daar kan je vrijwel niet zelfstandig van leven. Dus wonen jongeren nu weer langer thuis bij pa en ma. Want banen met een beter salaris liggen nog niet in het verschiet. Dit is typisch zo’n geval van déjà vu.

Op mijn zestiende werkte ik in een fabriek en een slagerij voor minimumjeugdloon. Een half jaar later vond ik mijn eerste kantoorbaan. Het salaris was helaas nauwelijks hoger, want: crisis begin jaren tachtig. Er viel gewoon niets te eisen. Bij de tweede administratieve baan, vier jaar daarna, was mijn functie het sluitstuk van de begroting. Dat schoot evenmin op. Korte tijd later bleek een schoolvriendin als schoonmaakster meer te verdienen dan ik met mijn boekhouddiploma.

Het was duidelijk. Ik ontving bepaald geen loon naar werken. De crisis liep gelukkig ten einde en ik ging prompt solliciteren. Met het beste resultaat dat ik ooit heb behaald. Bij mijn derde baan ging ik er maar liefst ƒ 1.000,- bruto per maand op vooruit, terwijl het aantal vakantiedagen bijna verdubbelde.

Ah, those were the days, my friend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s