Een losliggende steen

In Nederland en tijdens vakanties maak ik graag een wandeling. Ik heb veel alleen gereisd en dan vraag je je continu af wat verantwoord is. Ga je in je eentje aan de wandel in een bosgebied, durf je een vage route door een moeras te volgen, wijk je iets van het pad af in een woestijn? Ik heb het allemaal gedaan, intussen de kenmerken van de omgeving scherp in mij opnemend.

In ons land is de bewoonde wereld altijd dichtbij en krioelt het van de gemarkeerde paden. In Australië echter, kan je wekenlang te voet rondtrekken zonder dat je iemand ontmoet. Het is er overdag al gauw dertig graden en bijna nergens zie je een waterbron. Er leven dodelijk giftige slangen en spinnen. Maar het landschap is waanzinnig mooi. In Europa kom je sneller iemand tegen in afgelegen gebied. Toch, bepaalde mensen ontmoet je liever niet. En een ongeluk zit soms in een klein hoekje. Neem het korte verhaal van een schrijfster wier naam ik kwijt ben.

Een vrouw in een klein Amerikaans stadje heeft knallende ruzie met haar man. Het gaat over iets futiels, maar het is de laatste druppel. Hun relatie staat onderhand op springen. Om na te denken, trekt ze dat weekend de nabijgelegen bergen in. Ze komt er vaker, maar dan samen met hem. Uiteraard zorgt ze voor een goede uitrusting en voldoende eten en drinken. Ze kent het terrein en gaat aan de wandel. Gaandeweg komt ze tot rust en krijgt ze weer oog voor de natuur.

Ze bereikt een plek waar ze haar tentje op kan zetten en dumpt haar bepakking. Dat voelt lekker licht aan. Ze rekt zich eens goed uit. Vlakbij is een klein heuveltje dat een mooi uitzicht belooft en ze klautert omhoog. Na een uurtje op de top loopt ze weer kalm en oplettend naar beneden. Dan stapt ze bij een steil stukje op een losliggende steen. Plotseling rolt die weg en zij rolt erachteraan. Door pure pech komt ze met haar voet klem te zitten tussen twee rotsblokken. En ze komt niet meer weg.

Het is zomer, zo’n 28 graden en haar tas met water ligt honderd meter verderop. De zon brandt ongenadig. De hele dag lang. Dan wordt het avond en nacht en na vele doorwaakte uren dag.

Ze heeft het ijskoud en is helemaal stijf. Haar inmiddels gezwollen voet doet vreselijk pijn bij elke beweging die ze maakt. De zon verdrijft de schimmige schaduw en daar ligt ze nog steeds. Weer in de bloedhitte. Af en toe zakt haar bewustzijn even weg. Haar mond is kurkdroog, ze ziet niet meer scherp en ze is beroerd van de dorst en de honger. Tegen het vallen van de avond zijn er stapjes te horen. Het geluid dringt door tot haar bedwelmde geest. Vaag ziet ze iets bewegen, dan focussen haar ogen. Het is een eenzame ree die van een afstandje gespannen naar haar kijkt.

Die tweede nacht heeft ze het opnieuw ijskoud en is ze steeds korter helder. Het regent. Er blijft een plasje water in een kuiltje van de rots achter waar haar voet onder zit. Daar kan ze net bij en het verkwikt haar gebarsten lippen. Maar het biedt slechts even verlichting tot haar wisse dood.

2 gedachtes over “Een losliggende steen

  1. Ingrid van Bouwdijk

    Zo ongeveer verging het ook die twee meiden op de Pianista. Je verkijkt je zo makkelijk. Ik waag me er al helemaal niet meer aan; ik kan nog steeds de pizzeria niet snel vinden in een stad waar ik inmiddels al 10 jaar woon; kom toch steeds weer op een weg die ervoor of erachter paralel aan loopt. Ik heb het orientatievermogen van een ééncellige en als ik denk dat ik naar links moet, kan ik beter naar rechts gaan, dan heb ik meer kans om goed te lopen of rijden. Ben ooit eens zonder mijn man naar een plek gereden waar ik al zeven keer was geweest in de volle overtuiging dat ik dit toch echt zonder tomtom zou kunnen. Achter op de bank zaten twee steeds hysterischer wordende kinderen (mijn eigen kroost) en gelukkig ook een nuchter buurjongetje dat rustig bleef. Na een uur lang 10 maal op en neer te hebben gereden, ben ik iedereen die ik kende gaan opbellen voor hulp via routeplanner of wat dan ook. Maar het was heel mooi weer en de mobieltjes lagen blijkbaar binnen oid. Ten einde raad heb ik toen manlief in Nairobi gebeld, die via google.maps mij de weg heeft gewezen. Heel genant, maar het is niet anders. Maar, na al dit minkukel gekakel: ik kan wél kaartlezen!

Reacties zijn gesloten.