De toestand in de wereld op een verjaardag

Mijn moeder is jarig en we zitten in een kring. Vijf tachtigers en drie vijftigers. Allemaal familie van elkaar. De oudste van 88 jaar is net begonnen met contactlenzen. Hij is een beetje doof, maar gaat prima met zijn tijd mee. Alle aanwezigen hebben hun schaapjes aardig op het droge, hoewel hen dat niet is komen aanwaaien. De sfeer is gemoedelijk. Iedereen beseft dat er volgend jaar weer een minder kan zijn. Zo gaat dat bij bejaarden uit grote gezinnen.

Natuurlijk heeft er in het verleden wel eens wat gespeeld. Maar de algemene regel is: we houden het gezellig onder elkaar. We zijn een familie van krantenlezers, vakantiegangers en leergierige mensen. Het gesprek gaat over koetjes en kalfjes. Een van de vijftigers, een verpleegkundige, roert een ‘toestand van de wereld’-onderwerp aan. En dan, ineens, laait een felle discussie op. Want de meesten zijn somber over de toekomst, voor hun kinderen en kleinkinderen.

Hun uitlatingen en argumenten zal iedereen herkennen. De onderwerpen vliegen in het rond. De economie, de vervuiling, het punt dat Wilders toch ergens wel gelijk heeft, de massale toestroom op Lampedusa, het falen van de ontwikkelingsorganisaties, de graaiers volgen er direct achteraan. De meer genuanceerde types komen amper uit boven degenen die zo zeker zijn van zichzelf. De Telegraaf-lezer (please, please laat het de enige in mijn familie zijn die dat stuk vergif aanraakt) gaat tegen mij in als ik ook andere kanten van het verhaal laat zien.

Wat willen ze eigenlijk? Dat ik mee ga huilen met de rest? Dat ik zeg: ‘ja, het is echt vrésélíjk, die huidige toestand in de wereld. Als het zo door gaat, gaan we allemaal naar de verdoemenis.’ Inderdaad. Een feit is dat ik dat zeker denk. Niet voor niets heet mijn allereerste bericht en meesterwerk op dit blog De wereld vergaat heus niet.

Nooit eerder ben ik zo zeker van mijn zaak geweest als vandaag. Dat de risico’s inderdaad enorm zijn, dat het welvarende leven in Europa werkelijk van alle kanten wordt bedreigd door nationalisme in ons midden en aan de oostgrens. Plus door droogte en enorme werkloosheid onder jongeren in het Midden-Oosten en Afrika. Dit vanwege het wanbeleid, de corruptie en de steeds maar doorfokkende mannen daar, ongeacht wat hun vrouwen willen. De huidige problematiek zag elke deskundige in de ontwikkelingssector vijftien jaar geleden al aankomen.

Tuurlijk zie ik de direct hieraan gerelateerde vernietiging van onze enige habitat. Mede omdat China, de VS en India niet snel genoeg hun milieubeleid bijdraaien en wij met zijn allen elk jaar het vliegtuig in stappen. Ik ben ervan overtuigd dat we wereldwijd een aantal zware jaren tegemoet gaan.

Alleen is dat niet het hele verhaal.

De discussie waait weer over. Eigenlijk zijn we het in de kern allemaal met elkaar eens. Het gesprek kabbelt weer gemoedelijk verder, zoals we gewend zijn. Want je weet ook maar nooit. Deze dag kan de laatste zijn waarop we nog in deze samenstelling bij elkaar zitten.

Tip van de dag: kijk eens wat vaker naar Canvas.

8 gedachtes over “De toestand in de wereld op een verjaardag

  1. Leon van Veen

    Hoi Karin. Nog gefeliciteerd met de verjaardag van je moeder. Ik denk te weten wie die 88-jarige net aan contactlenzen begonnen persoon is :). Grtn van de zoon van die 88-jarige.

  2. Als een gesprek eenmaal daarover gaat, verwordt het al snel tot een vicieuze cirkel. Nuancering van een standpunt wordt gezien als praten met oogkleppen op. Maar de enige zin waar ik het niet mee eens ben in je stukje is dat ‘die mannen daar willen doorfokken ongeacht wat hun vrouwen willen’. Dat vergt heel wat nuancering. Zolang kindersterfte hoog is en pensioenvoorzieningen, zeker voor vrouwen en weduwen, minimaal, willen zeker ook vrouwen veel kinderen.

    1. Hoi Mathilde,
      Goed dat jij als Afrika-kenner reageert. Mijn bericht is enigszins een instinkertje, want de kern schuilt in de plaats en inhoud van deze ene zin: ‘Alleen is dat niet het hele verhaal.’ Dat zinnetje is mijn standaard inleiding wanneer mensen denken dat ik met oogkleppen op zit. 😉
      Inmiddels heeft een andere Afrika-kenner over familieplanning gereageerd. Wellicht herken jij ook haar verhaal.
      Groet,
      Karin

  3. Ingrid van Bouwdijk

    De zogenaamde “unmet family planning (FP) need” in Sub-Sahara Afrika is 20 %. Het vertekenende aan dit percentage is dat ongetrouwde vrouwen vaak worden uitgesloten van het onderzoek naar deze unmet need. Het cijfer zou dus hoger kunnen zijn. Dus 1 op de vijf getrouwde vrouwen of stellen wil anti-conceptie maar heeft deze niet doordat ze geen toegang hebben tot goede informatie hierover en tot de anti-conceptie middelen zelf. Het aantal mensen dat zwangerschap wil vermijden is hoger, want sommigen willen zwangerschap voorkomen, maar willen geen anti-conceptiemiddelen gebruiken, omdat ze er niet genoeg over weten en bang zijn voor bijwerkingen, of bijvoorbeeld, als het om vrouwen gaat, zij bang zijn dat hun man denkt dat ze vreemd gaan. Ook kunnen het bijvoorbeeld religieuze motieven tegen FP zijn. Er zijn veel redenen waarom er “doorgefokt” wordt, en ik denk dat mannen daar ook een rol in spelen, maar dat het één van de vele redenen is. De hoofdreden inderdaad dat je een grotere garantie hebt dat je mensen hebt die voor je zorgen als je ouder bent. In één artikel dat ik las over een onderzoek in India gaf maar 4 % van de vrouwen aan dat de reden dat ze niet aan FP doen hun man is die het niet wil. Aan de andere kant, het blijft een feit dat vrouwen in een ondergeschikte positie zitten en amper durven denken over wat zij zelf willen.

    1. Hoi Ingrid,
      Dank voor jouw toelichtende reactie. Het werpt alvast licht op de zaak. Ik moest vanmorgen weg en kon daarom niet direct inhoudelijk op de berichten van Mathilde en van jou reageren. In elk geval is dit een onderwerp waarover ik onderzoeksrapporten heb gelezen en in Kenia en Oeganda gesprekken heb gevoerd. Nu graven in mijn geheugen hoe het ook alweer zat. Het is een bericht waard.
      Groetjes,
      Karin

  4. Andere culturen nemen de macht van ‘ons’ over en daar is niks tegen te doen. Een niet heel erg populair standpunt op een verjaardag… De 80-plussers die ik ken, hebben een nogal ‘westers’ gecentreerd wereldbeeld.

    1. Zeg dat wel, en ik was niet eens degene die hierover begon. ;-(
      De 80-plussers die ik ken, hebben zich grotendeels teruggetrokken in hun veilige, vertrouwde kringetje. Met, inderdaad, een nogal westers wereldbeeld tot gevolg. Toch ken ik ook een paar mensen die je blijven verbazen. Die raken niet vastgeroest en zijn voor mij een voorbeeld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s