Even wachten met plannen maken

Het is nog onbekend of ik doorga naar de tweede ronde van het sollicitatieproces. Afgelopen vrijdag was het eerste gesprek. Daar moet ik nu steeds aan denken. Met het aflopen van mijn uitkering in zicht, wordt het wel extra spannend. Hierdoor hangt alles een beetje in het luchtledige. Gaan diverse afspraken door, of komt er een mooie reden om ze te verzetten? Zal ik ander vrijwilligerswerk zoeken, of even wachten? Moet ik straks spaargeld aanspreken voor levensonderhoud, of kan ik het buffertje binnenkort weer vergroten? Dat soort kwesties.

Tot een paar jaar geleden had ik mijn toekomstplannen in grote lijnen uitgestippeld. Ik ging stoppen met werken op mijn zestigste en tegelijk mijn huis verkopen. Dan zou ik in een andere streek een kleinere woning zoeken. Verder zou ik weer een aantal reizen maken en van de verworven vrijheid genieten. Zoiets moet je namelijk doen als je nog gezond en fit bent. Tussendoor zou ik weer een sabbatical nemen, want anders duurde het wachten wel erg lang.

Beeld je nu even in dat je het abrupte, ruwe gekras van een naald op een grammofoonplaat hoort die er dwars overheen gaat.

Het wordt misschien tijd voor Plan B. Nog even afwachten maar. Geduld is een schone zaak, zeggen ze.

4 gedachtes over “Even wachten met plannen maken

  1. Ik herken je gevoel, heb een lastige tijd achter de rug als ‘boventallige’. Wat ik ervan heb geleerd is dat je steeds plannen moet blijven maken en rekening houden met verschillende scenario’s. Vermoeiend, maar noodzakelijk. Wat je heel goed doet is je uiteindelijke doel voor ogen houden (kleiner huis, reizen, sabbatical, van vrijheid genieten). Goed om je ervaringen en plannen te delen. Ik duim voor je! Sterkte en plezier!

    1. Dank je wel. Ik kan mij indenken dat het veel onrust en onzekerheid geeft wanneer je als ‘boventallig’ staat aangemerkt. Het is overigens prettig om nu over deze sollicitatieprocedure te schrijven, maar wellicht wil je als ‘boventallige’ liever de meeste gevoelens voor jezelf houden. Ik zag enkele verwijzingen daarnaar op jouw blog.

      1. Ik heb op mijn blog voortdurend afgewogen wat ik wel en niet zou vertellen. Dat was een persoonlijke keuze. Soms was dat lastig. Mijn blog moet ‘positief’ blijven en dat was ik zelf niet altijd. En je weet ook nooit wie je leest.

      2. Jouw overwegingen zijn vast herkenbaar voor meer bloggers. We wikken en wegen soms wat af. Maar belangrijk is dat je er zelf tevreden mee bent.

Reacties zijn gesloten.