Met singles op stap

Op zondag maak ik bij schitterend weer een prachtige wandeling vanuit Amersfoort. ’s Avonds, eenmaal thuis, weet ik het zeker. Er zit een verhaal in de belevenissen op die dag, maar welk? Ik ben nog te energiek om te slapen en zet de radio aan. Dan hoor ik een oud nummer van The Scene.

Het verhaal begint zo. De avond voor de wandeling check ik mijn e-mail. Er is een bericht van degene die de route leidt. We gaan niet alleen met ‘onze’ groep op stap. Nee, hij meldt dat hij twee kleine groepen samenvoegt. Er komen zes mensen bij van een organisatie voor singles. Hm, ik heb nooit aan speciale singles activiteiten meegedaan. Het zal vast een vooroordeel zijn, maar ‘single’ klinkt wat sneu. Nou ja, we zien het wel.

De volgende ochtend begint met gedoe, want NS, werkzaamheden en storingen. De aansluitende trein rijdt niet meer en met de volgende kom ik zeker te laat in Amersfoort. Dus dat wordt bellen op Schiphol. Overleg. Ja, ze wachten op mij. Ik neem een andere ernstig vertraagde trein en kan bijna op tijd zijn, maar dan gaat ‘ie doodleuk tien minuten stil staan vóór Utrecht CS. Ja hallo, zo wordt het toch nooit wat. Hollen rennen vliegen.

Op Utrecht CS haal ik een volgende vertraagde trein. Die staat nog wat extra langer stil. Al wachtend vanuit die derde trein tel ik op het scherm tien donkere balken bij alles wat te laat rijdt op dat moment. Er passen ongeveer twaalf treinen op dat scherm. Afijn, ik kom toch nog een kwartier eerder aan dan het half uur vertraging dat ik zou hebben. Volgen jullie het nog?

Zij, in elk geval, zitten met lege kopjes voor zich te wachten op het terras van Delifrance. Voorstelrondje wordt overgeslagen, we gaan gelijk op pad. Eerst loop ik een beetje achteraan, bewust. Dat doe ik vaker als de groep wat groot is, om het gekwetter voor mij uit te laten gaan. Ik bespeur relatief veel grijze hoofdjes en pik ‘die anderen’ er vrij makkelijk uit.

Ze zijn dus wat grijs. Aardige mensen en sociaal. Gewoon, normaal. Sommigen zijn een beetje verlegen, anderen praten honderduit. Toch, er is meer dan de kleur van hun haar. Ze lijken niet veel ouder dan de mensen waarmee ik gewoonlijk wandel. Maar hun kleding is anders. Een man draagt een broek van nep spijkerstof zoals in de jaren zeventig mode was. Een ander mist een voortand. Een derde laat heel vaag een geurspoor achter.

De vrouwen zijn kordate types, maar ook hun kleding oogt gedateerd. Ik hoor flarden over religie en een vakantietochtje met de NCRV. Verder voeren we gesprekken over alledaagse onderwerpen. De meesten lijken mij types die opdrachten op hun werk plichtsgetrouw uitvoeren. Betrouwbaar.

Onopvallend ook. En huiverig voor het nemen van persoonlijke beslissingen, misschien. Want, zingt Thé Lau: ‘Voor wie wacht, komt alles steeds te laat.’ Luister zelf maar naar hem.

Een gedachte over “Met singles op stap

  1. Pingback: Muziek voor bij het log (met lijst) – Raam Open

Reacties zijn gesloten.