VVE-vergadering (ook weer gedaan)

Zo, ik ben weer bezig geweest. De vergadering waarvan ik voorzitter ben, is achter de rug. Die rol van voorzitter is mij totaal niet op het lijf geschreven, maar vreemd genoeg luisteren ze wel. Naar mij. De buren. De mede-eigenaren van ons gebouw. Want ik regel het allemaal.

De anderen zijn allang blij dat iemand het doet. Schilder bellen over de aanbevolen materialen. Loodgieter om offertes vragen voor twee klussen. Vereniging Eigen Huis benaderen voor een inschatting van de complete staat van ons pand. Dit omdat we een adequate meerjaren-onderhoudsplanning wensen. Ik moet het zo regelen dat de één met de hoogwerker van de ander het dak op kan. Dat kan. We willen namelijk ook weten of onze dakbedekking nog picobello in orde is. Voor de zekerheid ga ik na of ze het zonder valsysteem doen. Ja, doen ze. Mooi, dat scheelt dan gelijk weer zo’n € 3.500.

We hebben eigenlijk een bestuurder die dit soort zaken moet regelen. Echter, hij en zijn vriendin hebben een tweeling gekregen. Dus heeft hij het druk. Begrijpelijk. Alleen ken ik mensen die tachtig uur per week in hun eigen zaak werken, vier kleine kinderen hebben, tussendoor nog wat bij de Rotary doen en bovendien voor hun oude moeder zorgen. En het helemaal niet te druk hebben voor die paar actiepuntjes voor onze VVE.

Zoals een handtekening op een bankformulier zetten, als enige tekenbevoegde. Om twee rekeningen op te heffen. En dat dan ook nog helemaal naar het filiaal 300 meter verderop brengen. Nou, nou. Terwijl hij zelf op welgeteld 250 meter afstand van dat kantoor werkt. Hier is onze bestuurder nu al drie jaar mee bezig. Mij hoor je niet, hoor. Ik regel gewoon alles. Ben toch werkloos en heb niets beters te doen.

Maar de kapotte lampen in het trappenhuis, die ga ik toch echt niet vervangen. Oh nee. Dat gaat mij te ver. Want dat is mannenwerk. Als er een man in de buurt is, tenminste. Klusjes regelen met mannen in het bouwbolwerk is ook mannenwerk, trouwens. Maar de mannen bij ons staren allemaal gebiologeerd naar de tafel (mijn tafel), als ik vraag of iemand een regelklusje wil oppakken. Gawd, wat een watjes allemaal.

Ik krijg de klusjes dus in de schoot geworpen. En hé, weet je wat er dan gebeurt? Dan gaat madame zelf wel even de dienst uitmaken. Dat komt er nu van. Opdrachten uitdelen is mij wonderwel goed toevertrouwd. Ach, als ik toch in een schatrijke familie was geboren. Dan zat ik nu ergens op een schitterende locatie aan de Middellandse zee. En dan deed ik niets anders dan zuchtend en schommelend op de veranda iedereen alle kanten op commanderen. Dat had mij nou zo héérlijk geleken. Maar ik kom uit de verkeerde kringen, helaas.

Geeft niet hoor. Ik ontdek alles over neuslatten, epoxy coatings, glasvliezen, valsystemen en meer. Als ik ooit een vrijstaand huis bemachtig, of een stacaravan, weet ik precies waar ik het over heb. Nu niet eigenlijk, maar dat vinden zij niet erg. Mijn buren. Als ik het maar regel. Dan vinden zij het goed.

De kapotte lampen waren trouwens in no-time vervangen. Ik kom er nog wel achter wie dat heeft gedaan.