Buurvrouw De B

Ik ben op bezoek bij mijn ouders. Zoals dat gaat, praten we over de laatste nieuwtjes. Mijn moeder geeft mij een gesloten rouwenvelop. De kaart blijkt heel kleurrijk. Het is een foto van een aquarium met tropische vissen. Ik vouw hem open en begrijp het meteen. Buurman De B is overleden, 83 jaar oud.

Maar er is iets aan de hand. Want van de drie kinderen, staan er maar twee vermeld. Jongste dochter H staat er niet bij. Zij was vroeger een speelgenootje van mij. ‘Waarom ontbreekt H? Leeft zij niet meer?’, vraag ik. ‘Jawel’, zegt mijn moeder. ‘Maar ze wil geen contact meer met de rest van de familie.’

Buurman De B hield van vissen in de sloot en van vissen in zijn aquaria. Van zijn vrouw hield hij waarschijnlijk niet. Maar dat realiseer ik mij nu pas echt goed. Toen nog niet. Toen vond ik het raar dat zij altijd zo hard werkte buiten de deur. Op het laatst raakte zij aan de drank. Ze werd slechts 48 jaar oud. Op de kaart zie ik voor het eerst haar eigen meisjesnaam.

En ineens begrijp ik waarom sommige vrouwen hun naam willen houden wanneer zij trouwen. Want buurvrouw De B trouwde eind jaren vijftig met een ouderwetse man. Die de baas was in huis en weinig respect had voor vrouwen. Hij stak zijn zoon daarmee aan. De jongste en zachtaardigste dochter verdroeg dat na haar moeders overlijden niet langer. Althans, dat maak ik er nu van. Het speelde begin jaren tachtig.

Ik ben niet echt rouwig om het overlijden van buurman De B. De tijdschriften die hij las, getuigden niet van liefde voor zijn vrouw. Dat voelde ik als kind al aan. Zij deed toch haar best om het thuis gezellig te maken. Ik weet niet beter dan dat hij altijd in de ziektewet zat. Hij had last van zijn rug of zo. Ondertussen kon hij wel sjouwen met zijn loodzware aquariumbakken.

Buurvrouw De B heeft talloze signalen van wanhoop afgegeven. Mijn moeder vertelt dat zij al op haar achtste van school was gehaald. Dit nadat haar eigen moeder was overleden. Het was begin jaren veertig en ze moest helpen in huis. Als volwassene kon buurvrouw De B amper schrijven. De huisarts en de dominee kwamen langs toen zij al zo dronk en ziek was. Dat waren behoudende types. Wat had het arme mens daar nu aan? Ze had vast beter naar een Blijf van mijn Lijf-huis kunnen gaan. Maar ja, in zulke vooruitstrevende kringen verkeerde zij als dorpelinge niet. Daarom sta ik nu even stil bij buurvrouw De B en haar jongste dochter H.

2 gedachtes over “Buurvrouw De B

    1. Hoi Marja,
      Zeg dat wel. Soms is het heel moeilijk om van bepaalde mensen of uit een positie los te komen. Ik neem aan dat huisartsen ook genoeg te zien krijgen. In dit geval heb ik achteraf aan mijn vier jaar oudere zus gevraagd wat haar visie is. Zij herkent het wel, maar heeft daarnaast positievere herinneringen aan het huishouden naast onze deur. Ik kan mij eveneens ook leuke dingen herinneren. Het is gelukkig zelden zo zwart/wit. Maar door die kaart en de antwoorden die mijn moeder deze week gaf, zag ik ineens het leven van de buurvrouw in een heel ander daglicht.
      Groetjes,
      Karin

Reacties zijn gesloten.