Menselijkheid in de EU

Voor veel mensen is de EU moeilijk te bevatten. Wat doen ze daar in Brussel? Hoe komen besluiten tot stand? Hebben wij als klein land nog iets te zeggen, en kan alles zomaar? In wezen is er weinig verschil met een VVE-vergadering voor 28 appartementen. Alle eigenaren hebben zo hun specifieke wensen, belangen, nukken en positieve bijdragen.

Mijn vermoeden dat het een vrij basaal gebeuren is, wordt bevestigd door een uitspraak in de Volkskrant van afgelopen zaterdag. ‘Het moet je gegund zijn, dat is onvoorstelbaar belangrijk in Brussel. Veel belangrijker dan de vraag wie de beste argumenten heeft.’ Dit gaat over toegang krijgen tot personen die als smeerolie fungeren in de radartjes bij voorbereidend werk voor besluitvorming.

Ik heb ervaring in de ontwikkelingssector en zag daar iets soortgelijks van dichtbij. Wil je in een plaats, regio of land iets opbouwen, dan moet je de juiste personen voor je plan winnen. Ik praat niet eens over corruptie of vriendjespolitiek. Het gaat gewoon zo. Mijn ideaalbeeld van staatshoofden is dat zij visionair zijn, voor verbinding en welvaart zorgen, begaan zijn met mens en milieu, en daadkracht tonen. Ik vrees dat je zulke mensen wereldwijd op de vingers van een hand kan tellen.

Als je objectief kijkt en nuanceert, kan je nooit eenduidig voor of tegen de EU zijn. Maar dat de beste argumenten niet doorslaggevend zijn, vind ik toch een beetje zorgelijk.