Keuze in kledingwinkels

Ik ontmoette eens een Australiër die naar Sydney ging voor een zakelijke afspraak. Hij woonde al jaren in Queensland en had een verouderde winterjas aan. Verder bezat hij slechts zomerkleding voor de tropen. In Sydney kan het wel twintig graden kouder zijn. Hij had vooraf graag een nieuwe winterjas willen kopen, maar die was in Cairns niet te vinden. Want daar is het altijd warm.

Wij hebben alleen al vanwege temperatuurverschillen meerdere garderobes nodig. Daarnaast heb ik aparte kleding voor werk, sport, vakanties en speciale gelegenheden. Het is een wonder dat het allemaal in een kast past. Mijn truc is om multifunctionele kleren te combineren. Voor een vakantie in een streng Islamitisch land heb ik eens stad en land afgezocht naar passende kleding. Zodra ik kleren uit een andere cultuur draag, voelt dat als een carnavaleske verkleedpartij. Mijn zus bood gelukkig uitkomst met een veel te grote lange jas.

Soms laat ik mode en trends aan mij voorbijgaan. Na jaren experimenteren kwijnde menige miskoop weg in mijn kast. Nu weet ik welke stijl mij goed staat en bevalt. Zoals die man hierboven, kon ik de afgelopen tijd geen nieuwe lange broek kopen. Gewoon omdat lage skinny broeken niet flatteren. Waarom is mode alleen op pubers afgestemd? Je zou denken dat er genoeg keuze is in Nederland, maar nee. Vorig jaar zag ik eindelijk weer modellen met ruimere pijpen. Ik heb er gelijk vijf in verschillende kleuren gekocht.

Nu heb ik mijn kast uitgemest. Eigenlijk kan ik nog best een jaar vooruit met alles wat ik heb. Een paar modieuze accessoires kopen en het is weer prima zo. Sorry, fashionistas, jullie blogs zijn niet aan mij besteed.

3 gedachtes over “Keuze in kledingwinkels

  1. Ingrid van Bouwdijk

    Je verhaal doet me denken aan mijn ontmoeting met een 38-jarige man op het vliegveld van Qatar: een vliegveld vol met juwelierswinkels en overal tapijt op de grond. Hij werkte in de olie en was op weg naar zijn vriendin die hij elke maand op een andere plek in de wereld ontmoette. Nog twee jaar en hij was “binnen” en kon gaan rentenieren. Hij deed aan golf waarbij LBMs (bij navraag bleek het de afkorting voor Little Brown Men, immigranten uit Azië) elke keer als er gegolfd ging worden grasmatten uitrolden in de woestijn. Ik was op weg naar huis na weer een jaartje werken in Kangemi (semi-sloppenwijk in Nairobi). Dit verhaal doet vermoeden dat het om een arrogante kwast ging, maar niks is minder waar. Hij had oprechte belangstelling voor het werk wat ik deed en heeft met een schaar de mouwen van mijn T-shirt afgeknipt want die zaten zo vol gaatjes dat het beter stond zonder mouwen.

  2. Pingback: De 10 minst gelezen logjes en de 7 langst gevolgde bloggers – Raam Open

Reacties zijn gesloten.