Wandelen met de trein

Moe maar voldaan en rozig ik kom thuis na de tweede wandeldag op een rij. Een greep uit mijn indrukken. Ze zijn wellicht een beetje anders dan je verwacht.

Station
Verlaten perron van station in een of ander gat. Geen mens te bekennen, behalve een verwarde man. Slordige haren, spijkerbroek zakt af, brandgaatjes in zijn jas. ‘Ah, daar komen mensen.’ Allemaal vrouwen in bonte kleuren met grove schoenen aan. Man druk pratend met een rochel tussendoor. Vrouwen gaan op een afstandje zitten. ‘Harry moet niet zo zaniken. Hij zegt altijd dit en dat, blabla.’ Man loopt rondjes om het ene en het andere bankje. Ze staan zo’n dertig meter uit elkaar. ‘Hebbie een vuurtje?’ ‘Nee, ik rook niet.’ ‘Stomme vrouwen, heb je ook niks aan. Oh, trein. Daar hebben ze wel een vuurtje.’

Trein Wolfheze – Ede-Wageningen
Boemeltje met nieuwe blauwe bekleding, bagagerekken en verlichting. Zo een reed er vroeger tussen Utrecht en Leiden, toen was de bekleding groen. Maken ze nu hippe tassen van.

Station Ede-Wageningen
Snel door de tunnel naar het andere perron. Er komt zo een trein naar Schiphol. Op dat perron is het druk. Aan de overkant zit de man op het nu lege perron geknield en voorovergebogen op de grond. Shagjes draaien. Maar het lukt niet zo best. ‘Hé, waar gaan die vloeitjes heen?’ Ze dwarrelen door de lucht. Pakje shag ligt op de grond, leeg. De mensen aan de overkant doen alsof ze hem niet zien. Daar komt de trein.

Trein Ede-Wageningen – Utrecht
Twee meiden zitten aan het raam beneden bij de ingang van de eerste klas. De een knap en lichtbruin Antilliaans, de ander blond en blank. Allebei vrij stevig, dat hoort zo in die kringen. Bezig met de futielste zaken, zeker niet begaan met de natuur. Allebei opgetut, allebei kapsones, allebei praten over man C en Jeffry D. De blonde doet haar best om zo Antilliaans mogelijk te praten. Maar ze zal nooit een van hen zijn. Oh nee.

Trein Leiden – Utrecht
Het is schoolvakantie, er zijn veel dagjesmensen. Huishoudbeurs in de RAI tegelijk met MOTORbeurs Utrecht. Ineens verschijnen er ongebruikelijke reizigers. Vader, moeder en twee kindertjes maken ook eens ritje met de trein. Gewoonlijk zijn zij hun auto niet uit te slaan. Drie grote mannen, idem dito.

Vier vrouwen betreden de coupé. Vriendinnen, eveneens bij uitzondering in de trein. Direct hoor ik dat het dorpelingen zijn. ‘Gaat de trein die kant op of daarheen?’ Tetterdetet, kwek, kwek, kwek, ‘Nou, en toen zei ik dus…’ ‘Oh ja joh?’ Hartstikke gezellig. Een half uur later dringt het door. Stiltecoupé.

Wandeltraject Groene Wissel nr 17: Rondje Abcoude en de rest
Speelparadijs Ballorig in recreatiepark. Die zag je vast niet aankomen. Vriendin F en ik ook niet, maar je moet wat als je verslaafd bent. Dan doe je alles voor een shotje cafeïne. De ouders zitten aan tafels, terwijl de kinderen spelen. Heel ontspannen en ongedwongen. Opa leest zijn krantje. Moeder zit met de buurvrouw te kletsen. Yup-achtige vader komt de dag wel door met hoofdtelefoon en tablet. Als de kinderen het maar naar hun zin hebben, dan hebben de ouders het ook prima. Overal blije kinderen.

Vriendin F en ik vermaken ons best. We lopen over een pittoresk kronkelend landweggetje langs het Gein. Aan weerszijden oudhollandse boerderijen met groene weiden. Ga er snel heen als je het wil zien, want Amsterdam heeft landhonger. Nu weet ik wat Gein is. Ik kende het alleen als eindbestemming van een metrolijn. Vriendin F is senior beleidsmedewerker. We nemen gelijk de hele wereld door. Inclusief alles waarover ik schrijf op dit weblog. ‘Treinen zijn iets collectiefs, waarin je gedwongen wordt om zaken te delen. Dit in tegenstelling tot het private karakter van een auto.’ Zegt vriendin F, nadat ik vertel over iemand die een beetje vies is van de stoelen in bussen en treinen.

Trein Abcoude  – Woerden
Volle trein. Man tegenover mij zit helemaal weggekropen in zijn hoekje. Het ene been strak over het andere heen. Bruine ogen, rossig haar, knikt naar mij. Blauwe werkbroek en groene werkjas. Allebei nieuw, maar met brandgaatje in de mouw. Lijkt vriendelijk met zijn onnozele glimlach. Hij houdt zijn plastic tasje goed vast.

Het ruikt hier een beetje. Tasje is nog helemaal nieuw. Provinciaal op stap geweest in Amsterdam? Het tasje gaat open. Er komt een bruine, aardewerk literfles jenever uit en die zet hij aan zijn mond. Fles gaat weer terug in het tasje. Dan moet hij nodig naar de wc. Hij loopt helemaal door naar voren. In een nieuwe sprinter.

Trein Utrecht – Arnhem
‘Stervensdruk op dat station, waarom maken ze er toch zo’n kermis van?’ Onder het beton op het perron. Daar is de trein. Ook weer bomvol, er moet een hele meute uit. De man naast mij verdraagt het niet meer. Wringt zich dwars door de uitstappende massa naar binnen. Zo, hij zit. Ook al met zijn benen helemaal strak over elkaar heen.

Een zithoekje verder: twee vrouwen. Ze gaan wandelen, dat zie je gelijk aan hun schoenen. ‘Ja joh, hij hoorde het pas deze week. Ontslag per 1 maart.’ Ik kom ze de rest van de dag om de haverklap tegen. Ook weer op station Wolfheze. Waar we elkaar betekenisvol aankijken vanwege die andere man.

Station RAI na NS-wandeling Warnsborn
Ongelofelijk, wat een gekakel. Een massa vrouwen met uitpuilende tassen van de Huishoudbeurs. Gelukkig staan de meesten aan de overkant. Een man komt binnen met sporttas en twee grote papieren zakken van de Primark. Een aantal vrouwen stapt ook in. Ze praten over geld, twee euro korting, kleding, voordeelbonnen, spullen kopen. Soms zinkt de moed mij echt in de schoenen.

Op verkenning
Ik heb net een hele dag door bossen, over landgoederen en langs heidevelden gewandeld. In de stilte en de natuur. Er was zelfs een ecoviaduct met voetpad en kijkgaten parallel aan het wildpad. Dat verbindt twee natuurgebieden bij Arnhem voor overstekend wild. Een brede brug van staal en beton over een drukke snelweg. Begroeid met gras en struiken. En afgezoomd met hoge rijen boomstronken, wortels en takken. Zo kwetsbaar in deze tijd.

4 gedachtes over “Wandelen met de trein

    1. Ah, die is van een paar jaar geleden. Toen ik nog niet eens besefte dat ik vlakbij dat ‘een of andere gat’ zou gaan wonen. Zo bizar kan het dus lopen. 😉

Reacties zijn gesloten.