Ontmoeting met pup M.

Je hebt hondenmensen en je hebt kattenmensen. Ik hoor bij de tweede categorie. Katten zijn heerlijk eigenzinnig. Met honden weet ik nooit zo goed wat ik ermee aan moet. Toch zijn er uitzonderingen, zoals natuurlijk bij elke groep.

De honden die ik ontmoet, lopen sullig aan een lijntje. Ze halen stokjes en ballen op, of geven braaf een poot op commando. Je hebt ook honden die naar iedereen blaffen en grommen. Die bijten het liefst heel sneaky van achteren in je kuit. Sommige honden worden compleet hysterisch. Gewoon wanneer je wandelend en nietsvermoedend hun tuintje passeert. Anderen springen juist dolenthousiast tegen je op met hun modderpoten. Terwijl je door een park naar je werk loopt in je kantoorkloffie. Tegen elke hond die mij nadert, zeg ik: ‘Nee, ik vind jou niet leuk. Ga weg.’ Maar zij vinden mij wel leuk en ze luisteren nooit.

Mijn zus en zwager hebben een hond. Ondanks al het bovenstaande, mag ik dat beest wel. Ze is niet opdringerig, maar komt gezellig bij je zitten. Ze houdt erg van stappen met mijn zus. Met mijn zwager gaat ze op jacht. Geweldig vindt ze dat. Zij mag de geschoten hazen en ganzen ophalen. Wanneer haar baasjes weg zijn, past zij goed op het huis. Kijk, daar heb je tenminste wat aan. Ze luistert trouwens niet altijd. Tot groot verdriet van mijn zwager. Want ze blijven naar de hondentraining gaan. (Goed zo meissie, laat je niet gek maken.)

Deze week was ik bij een vriendin en haar gezin. Hun vorige hond is een poosje geleden gestorven. Na een rouwperiode is er een nieuwe aanwinst in huis. Hun pup is nu twaalf weken oud. Ik had al een foto gezien van een zéér aandoenlijk hondje. Oh jee.

Ach, ik dacht, wat kan mij nu gebeuren? Ik hou toch niet van honden. Maar ja, nu heb ik hem dus ontmoet. En ben ter plekke gesmolten. Ik kan hem niet uit mijn gedachten krijgen. Wát een beest. Ik zal verder mijn mond maar houden. Want over pup M. komt er toch geen zinnig woord meer uit.

5 gedachtes over “Ontmoeting met pup M.

  1. Ingrid van Bouwdijk

    Nou ja, sullig aan een lijntje…? Vanochtend op de fiets brak ik inderdaad bijna 2 x mijn nek over een lijntje met een hond eraan. Op de fiets valt het nog mee; moet je eens gaan hardlopen. Uiteindelijk ben ik in mijn hele 30-jarige rencarrière maar 1 x in mijn bil en 1 x in mijn kuit gebeten: maar dat lag blijkbaar aan mij, want “Hij bijt anders nooooooit!” Voor de rest heb ik wel een paar honderd hartverzakkingen gehad van bakbeesten die grommend op je af komen stuiven en twee milimeter voor je stoppen. In mijn hoofd zijn alle honden dan even K-honden, maar voor pup M zou ik ook smelten.

    1. O ja, als langs rennend ‘wild’ ben je vast extra aantrekkelijk voor die blafbeesten. En nee, het is allemaal niet best voor je hart. Ik ben ooit door een herdershond naar de keel gevlogen en zie die opengesperde bek vol tanden nog voor me. Precies wat je schrijft: ‘Dat doet ‘ie anders nooit, hoor!’ ;-(

  2. Marjolein de Jong

    Ha Karin, Leuk stukje! Maar dit is ook een heel leuk hondje 🙂 lijkt wel een vleermuis met die grote oren, maar dat verandert vast als ‘ie groter wordt. Je gaat toch niet overstag? Hartelijke groet, Marjolein

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.