Een paradoxale ontwikkeling

Mijn favoriete presentator, Jan Leyers, reist weer de hele wereld over. Canvas toont zijn bezoeken aan São Paulo, Los Angeles, Johannesburg, Havana, Dubai, Berlijn, Peking en New Delhi. De Belgen maakten samen met de VPRO een nieuwe serie. Die gaat over de groeiende kloof in de wereld tussen arm en rijk. Het is een eye-opener die ons allemaal aangaat.

Sãa Paulo, Brazilië
Het ene moment bezoekt Jan Leyers een modeshow voor verveelde superrijken. Een en al pracht en praal. Even later spreekt hij een alleenstaande moeder in een krot. Zij woont onder een viaduct langs de snelweg. De lucht is verstikkend en de plek levensgevaarlijk.

Daarna wandelt hij relaxed binnen een ultra veilige en luxe gated community. Hier zorgt een nanny dag en nacht voor het kind van een welvarend echtpaar. Zij woonden in de binnenstad tot zij in huis werden beroofd door mannen met machinegeweren. Irritant zeg, die kloof tussen arm en rijk. Vervolgens spreekt hij bewoners in een sloppenwijk. Waar de stadsbus ook gewoon komt. Ondanks wat de elite beweert, ontmoet hij er geen agressieve mensen. Wat je ziet zijn doorsnee inwoners die van een beter leven dromen. Het is alsof ik terug ben in Nairobi. Maar het is São Paulo in Brazilië.

Geluksgevoel en welvaart
Natuurlijk wordt je van meer geld gelukkiger als je er weinig van hebt. Op het moment dat het bruto binnenlands product per inwoner in rijkere landen zo’n € 26.500 bereikt, neemt dat geluksgevoel echter weer af. Volgens onderzoekers van de Universiteit van Warwick. In armere landen bereik je een vergelijkbare levenskwaliteit bij aanzienlijk lagere bedragen. Want armoede zit bij de meeste mensen gewoon in hun hoofd. Die willen meer hebben dan de buurman. Arme stakkers.

Kloof tussen arm en rijk
Een paar simpele feiten. Volgens het rapport Working for the few (pdf) van Oxfam heeft de armste helft van de wereldbevolking (dus 3,5 miljard mensen) evenveel vermogen als de 85 rijkste bewoners. Zeven op de tien mensen leeft in een land waar de economische ongelijkheid de afgelopen dertig jaar is toegenomen. Net als bij ons. In veel landen groeit overigens ook de middenklasse. ‘Wat kan ik hiermee?’, zou je denken. Nou, afwachten lijkt mij niet handig.

Droogte
Een sloeber op de vluchtstrook van de snelweg vertelt waarom hij met zijn gezin naar de stad is getrokken. Op het platteland heerste twee jaar lang droogte. Ze konden het daar niet meer bolwerken. Goh, dat probleem had Syrië de laatste jaren ook al.

Keuzemogelijkheid
Dus om je vraag te beantwoorden, heb ik twee tegenvragen.

1. Hou je van strijd, drama en heroïek? Sla dan je slag in de uitverkoop, doe je bood- schappen bij de Aldi, bestel je boek bij Bol.com. En koop regelmatig een bosje bloemen dat wordt ingevlogen vanuit Kenia. Dat biedt via onze Hollandse bloemenkwekers ter plaatse mooi werkgelegenheid aan duizenden arme mensen rond het Naivasha meer. Vraag niet wat de flamingo’s ervan vinden. Des te sneller zal je op je wenken worden bediend.

2. Hecht je aan een mooie toekomst voor je kinderen of andere naasten? Lees dan de aanbevelingen in het rapport. En doe eens gek. Stel wat vragen voordat je dit jaar stemt.

2 gedachtes over “Een paradoxale ontwikkeling

  1. Pingback: Vluchtelingenbeleid: input voor de EU-migratietop – Raam Open

  2. Ja! Is helemaal waar ik ook zo vaak mee in mijn hoofd zit. Het kwam nog maar eens boven toen een buurman hier terugkwam van een maandenlange reis naar Nicaragua, waar ze een driejarig kindje hadden geadopteerd. Het zat verloren en ondervoed te wezen in een weeshuis, kon niet stappen en niet praten. Dat is hij nu beginnen leren, nu hij hier in Spanje eindelijk de zorgen krijgt die hij nodig heeft. Mijn buurman vertelde me hoe schrijnend het was, de kloof tussen arm en rijk daar te zien. Hoe afschuwelijk arm de armen zijn, en hoe stinkend rijk de rijken. En hoe hard de rijken er met hun materiële rijkdom lopen te pronken. Hartverscheurend.
    De aarde heeft genoeg voor ieders behoefte. Niet voor ieders hebzucht.

Reacties zijn gesloten.