Beste Sylvia Witteman

Geachte mevrouw Witteman, beste Sylvia,

Meid, meid, meid, wat is het toch steeds een gedoe met die M. Hoe sympathiek of onschuldig je het ook bedoelt, het komt gegarandeerd verkeerd over. Telkens duikt die agressieve communicatietrant op. Waar komt dat vandaan? Ik vraag het mij al jaren af.

Ik kom regelmatig bij een grote speeltuin. Zomers spelen daar wel zeventig uitgelaten kinderen tegelijk. Te midden van al het rumoer weten er een paar met enorm veel decibellen bovenuit te komen. Ik hoef nooit te kijken welke kinderen dat zijn. Zonder uitzondering zijn het jongetjes en meisjes uit de M-groep. Te herkennen aan hun agressieve stijl. Het begint al vanaf een jaar of drie.

Ik heb jarenlang in de internationale ontwikkelingssamenwerking gewerkt. Toen had ik met Afrikaanse landen te maken. Wie ik ook ken uit dat continent, vrijwel iedereen is hypergevoelig voor status. Ik vermoed dat M van generatie op generatie nogal wat frustratie overbrengen. Zo bijzonder geslaagd is deze bevolkingsgroep niet, in de ogen van veel Nederlanders. Zie ook Slachtofferrol zonder zelfreflectie. Of werkt het zo dat als je maar hard genoeg schreeuwt, je vanzelf gaat geloven in je eigen gelijk? Ik roep maar wat in dit geval.

Volgens mij klopt er toch iets niet in hun argumentatie over de derde generatie. Tot op de dag van vandaag halen ze hun man of vrouw uit M. Er is wel degelijk sprake van beïnvloeding door een nieuwe eerste generatie. Om maar te zwijgen over tentakels van geestelijken en de koning uit dat land. Volgens krantenberichten dan. Toch hoop ik oprecht dat zij hier betere posities zullen bereiken. Alleen dan wel graag op een professionele manier.

Weet je wat trouwens ‘grappig’ is? Ik herken hetzelfde gedrag bij puur blanke Nederlandse underdogs. Ooit beging ik een kardinale blunder. Geheel per ongeluk ontglipte mij het woord ‘agressief’. Dit gebeurde toen een collega het vechtersgedrag van haar vriend besprak. Zij liep voor de zoveelste keer te pochen. Haar vent zou er flink op los rammen als er iemand aan zijn meissie kwam. De persoon in kwestie was bekend bij de politie. Ze was erg trots op hem. Het scheelde een haar of ik werd op mijn bureaustoel gelynched. Of eigenlijk werd ik vanaf dat moment doodgezwegen. Niet dat ik het erg vond. Er viel geen gesprek met haar te voeren en ik wou toch al weg. Het was nota bene in een ziekenhuis. Maar wij waren allebei geboren Nederlandse vrouwen. Van je eigen volk verwacht je toch enig begrip. Ach, Nederlanders komen ook in allerlei soorten en maten.

We kunnen op de man/vrouw af vragen waarom M zo heftig reageren op doodnormale vragen. De dialoog is gewoonlijk wel de ideale weg. Dat ben ik helemaal met je eens. Door deze vraag te stellen, nemen wij hen toch heel serieus.

Weet je wat? Ik zet mijn hele e-mail aan jou gewoon op mijn blog. Daar heb ik ook al geschreven over tsaar P en onze geblondeerde heer W. En ik leef nog steeds. Maar ik schrijf natuurlijk wel semi-anoniem.

Wat er ook gebeurt, weet dat je mijn grote voorbeeld bent. Soof vonden mijn zus en ik trouwens onwijs leuk.

Hartelijke groet,

Karin