Vertrouw op blauwe ogen

Sinds de crisis verloren veel mensen het vertrouwen in banken, bedrijven, organisaties en politici. Ik zou wel willen weten waarop dat oorspronkelijke vertrouwen was gebaseerd.

‘Instituties’ zoals de pastoor, de huisarts en de burgemeester geloofden we blind. Ons geld was veilig bij alle binnenlandse banken. Een adviseur had het beste met je voor. Tenzij hij auto’s verkocht, natuurlijk. In Nederland zorgde vadertje Staat altijd voor ons. Werd je ziek of werkloos, dan was er levenslang een passende regeling. Misschien moest je even wachten op een betaalbare huurwoning. Maar je hoefde tenminste niets zelf te bouwen.

Jongens, hallo! We zijn massaal in slaap gesukkeld! Dachten we dit nu allemaal echt?
Uh, ja, eigenlijk wel, voor een deel althans. Sorry.

De allereerste twijfel over banken bekroop mij al begin jaren tachtig. Toen werkte ik bij een accountantskantoor met een deels bejaard klantenbestand. De oudste klanten hadden vaak rekeningen bij een stuk of twintig banken. (Er was volwaardige concurrentie in die branche.) Ik dacht: ‘wat doen ze toch moeilijk. Gooi dat geld gewoon op een grote hoop’. Mijn collega vertelde dat deze mensen de crisis van de jaren dertig hadden meegemaakt. Wat zij deden was juist heel verstandige risicospreiding. Zo, ik was gelijk wakker.

Nou ja, wakker. Jaren later kocht ik een woning. Vooraf spitte ik de hypothekengids van Vereniging Eigen Huis van kaft tot kaft door. Op basis daarvan nam ik een besluit. Ik weet 100% zeker dat daarin én in mijn hypotheekakte iets belangrijks staat. Namelijk uitleg over probleemloos boetevrij extra aflossen. Ja, geloofde ik dat echt?

Dezelfde mevrouw van de bank die mijn hypotheek regelde, had nog een mooi product. Het was een spaarplan. Geweldige rendementen leverde dat op. Totdat bleek dat ik, die toch echt wel iets van financiële producten af weet, erin was getrapt. Vervang ‘sparen’ even door ‘beleggen’.

Daarna werkte ik in de internationale ontwikkelingssector en leerde ik een andere kant kennen. Ogenschijnlijk lijkt armoedebestrijding een duidelijke zaak. Maar er spelen allerlei belangen op lokaal, nationaal en internationaal niveau. Om slechts een factor te noemen in dit mijnenveld. En er zit kaf onder het koren. Ik heb het cynisme de afgelopen jaren snel zien toenemen. In het begin probeerde ik de complexe situatie nog uit te leggen. Maar veel mensen willen alleen hapklare brokjes informatie. Ach, misschien ligt het gewoon aan de kleur van mijn ogen. Want volgens onderzoek vertrouwen wij mensen met bruine ogen meer dan mensen met blauwe ogen. Logisch toch?

Een gedachte over “Vertrouw op blauwe ogen

Reacties zijn gesloten.