Een luisterend oor

Het is weer zover. Ik zit aan de balie waar ik af en toe vrijwilligerswerk doe. Daar zit altijd een collega-vrijwilliger bij. Deze keer een man uit een al eeuwenlang gegoede familie. Hij was docent en is net met pensioen. Weten jullie iets van het karakter van docenten? Volgens mij hebben ze een standaard euvel: ze horen zichzelf graag praten en sommigen weten het altijd beter.

Een vermoeiende verteller
Mijn collega is een zachtaardige knuffelbeer met aristocratische gelaatstrekken en galante houding. Maar hij is geen moment stil. En ik kan moeilijk met een smoes van mijn plaats weglopen. Dus als een kind dat braaf op haar stoel moet blijven zitten, onderga ik het maar. Ach, in alles zit een verhaal en soms vertelt hij iets boeiends. Er komen flarden verhalen voorbij over een oom die handelde in Perzische tapijten met een Armeniër in Iran. Hij beschrijft hoe het eraan toeging en dat herken ik meteen. Hij doet continu aan name dropping, maar ik heb geen flauw idee over wie hij het heeft. Verder strooit hij graag met interessante termen, waarvan ik maar moet raden wat ze betekenen. Gelukkig spreek ik een woordje over de grens en heb ik een rijke fantasie. Maar één ding blijft: verplicht luisteren naar een monoloog van 2,5 uur ervaar ik als zeer vermoeiend.

Maslow
Het kan toch ook anders. Dat zie ik vooral op verjaardagsfeesten. In de ene familie voeren ze geanimeerde gesprekken over gedeelde interesses. In de andere hebben slechts een paar personen het hoogste woord over hun eigen stokpaardje. Ongeacht of dat een ander boeit. Sommigen werken de hele piramide van Maslow af. Anderen blijven steken op de onderste trede.

Boeiende vrouwen
Ik haal er een paar losse flodders bij van vrouwen die ik bewonder.
Liliane Ploumen, onze minister van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking in een interview over haar middelbare leeftijd: ‘Echte vooruitgang zit in gesprekken met degenen die er anders over denken …’ Mijn toevoeging is dat je het oneens mag zijn om toch iets van die ander te leren.
Kristien Hemmerechts, die onlangs een duister boek schreef over Michelle Martin (de ex van Dutroux), zegt: ‘Ik hoorde haar in mijn hoofd praten op een heel egoïstische manier. Er zijn veel mensen die zo praten.’ Ook merkt zij enigszins wrang op: ‘…mijn ervaring is dat de mensen die het meest aandachtig naar mij luisteren, journalisten zijn.’

Eiland in de Stille Zuidzee
Zo zijn we terug bij de kwestie aandacht, waar ik al vaker over schreef. Als ik toch eens betaald zou worden door al die mensen die non-stop mijn onverdeelde aandacht willen. Dan was ik nu schathemeltjesrijk en woonde ik in het aardse paradijs. Op een eiland in de Stille Zuidzee. Waar ik dat hele aandachtgedoe in vier maanden tijd never nooit ben tegengekomen. Dus waarom is het hier zo’n probleem? Ach, dat weet ik wel. Maar ik zal mijn mond weer houden. Ze luisteren zelf toch niet. Ik trek de gordijnen dicht om dat dooie, grauwe januariweer niet te zien en sluit de hele wereld buiten. Vervolgens zet ik een wrakkig cassettebandje op met muziek uit Polynesië. Dan kan ik er weer helemaal tegen.

(Bron boeiende vrouwen: de Volkskrant, 16 januari 2014 en Volkskrant Magazine, 18 januari 2014.)