Schokkende beelden

Ben je gevoelig of hou je alleen van grappen en grollen? Lees dan niet verder. Ik moest ineens denken aan een collega die circa twaalf jaar geleden besloot zijn tv weg te doen. Beelden uit Afghanistan op het NOS-journaal waren de aanleiding. Een vrouw zat geknield op de grond, volkomen onzichtbaar in haar chador. Om haar heen een kring mannen, luttele seconden voor de steniging begon …, en daarna.

Ik begrijp waarom die collega dit niet in zijn huiskamer tolereert. Bij zulke abjecte toestanden overvalt woede mij als een oerkracht. De kracht van vrouwen is precies datgene waar Taliban zo bang voor zijn. Zij maken mij niets wijs met hun verwrongen ideeën over de Islam. In de Koran heb ik zelf teksten gelezen. Kennis is macht. Daarom willen zij voorkomen dat meisjes naar school gaan en leren lezen.

Zou het die collega zijn gelukt om hem onwelgevallige beelden buiten te sluiten? Ik krijg ze overal voorgeschoteld. In de wachtkamer van de tandarts, in winkels, op straat via een enorm scherm, zes verdiepingen hoog tegen een muur. In Aziatische shopping malls is het al tien keer erger. Ze trekken als een magneet de aandacht (want bewegend) en ze verstoren mijn hersengolven.

Is het mijn leeftijd of ben ik nu voldoende afgestompt om bijna gevoelloos naar beelden uit Syrië te kijken? Oh, daar gaan we weer, zo voorspelbaar: bommen, granaten, kapotgeschoten gebouwen, déjà vu in Beiroet, doden en gewonden, schreeuwende Arabieren, huilende moeders, en dan die politieke leiders, bla, bla, bla. Vooral niet nadenken. Het zal wel een geslaagde vorm van zelfbescherming zijn. Maar mijn reactie, die is pas schokkend.

5 gedachtes over “Schokkende beelden

  1. renelouman1950

    Herkenning. Van je collega’s handeling. Ik heb hetzelfde gedaan, 15 jaar geleden op zijn minst. Aanleiding waren de beelden van een Griek die de Griekse vlag plantte op het stuk niemandsland dat het Turkse en Griekse gedeelte van Cyprus scheidde en doodgeschoten werd. Dit wilde ik nooit meer zien. TV weggegeven. Ik kan dus even een beetje voor je collega antwoorden: het heeft mij veel gebracht. Ik ben blij dat ik dat soort beelden niet meer onverwacht op mijn netvlies krijg, ook dat ik niet meer met alle overige rotsooi geconfronteerd wordt. Ik weet van alles in de wereld af en zie er ook foto’s van, maar de indringendheid van de TV is er dan van af, je schept er afstand toe. Ik heb er in 15 jaar geen seconde spijt van gehad.

    1. Hoi Rene,
      Dank voor je reactie. Ik kan mij voorstellen dat deze gebeurtenis de laatste druppel was, maar vind het ook een moedig besluit om de tv weg te doen. Ik neem aan dat je genoeg alternatieven hebt gevonden.

  2. Ingrid van Bouwdijk

    Misschien is het inderdaad de leeftijd. Zelf ben ik nu 50 en heel dubbel. Ik ben een beetje onverschillig geworden en afgestompt als het om nare beelden gaat; het is minder beangstigend geworden om naar te kijken en het houdt blijkbaar nooit op met oorlogen en andere ellende. Tegelijkertijd kan ik er veel minder goed tegen en ben een sentimentele muts geworden. Niet alleen bij leed op TV, maar ook bij de meest genante dingen voel ik een brok in mijn keel opkomen: het kan gaan om een zinnetje in de schoolkrant, om een fragment in een kinderfilm van Mees Kees, of om een lied van André Hazes.
    Mijn moeder kon geen geweld zien op TV en dat vond ik zo’n gezeik. Zo wilde ik niet worden. Dus vond ik dat ik minstens één maal moest kijken naar documentaires van de grootste drama’s in de wereld. De betrokkenen in de ramp maakten het ten slotte 100.000 x erger mee dan wat ik voelde als ik ernaar keek. Een documentaire over 9/11 was één van de laatste die ik heb gezien. Daarna kwam volgens mij Tsjetsjenië: dat gijzelingsdrama in een basisschool waarbij veel kinderen omkwamen. Ik had een programma daarover opgenomen en voordat ik wilde gaan bekijken, kreeg ik hartkloppingen. Tot mijn opluchting was het opnemen mislukt, maar dit was ook het moment dat ik dacht: waarom deze zelfkwelling? Wordt iemand daar een haar beter van?
    Sindsdien vinden mijn kinderen me vast een zeikerd. Wacht maar tot ze 50 zijn, denk ik dan maar.

    1. Hoi Ingrid,
      Zou het misschien ook zo zijn dat je extra gevoelig wordt voor dit soort geweld en rampspoed als je zelf kinderen hebt die je het liefst tegen al deze ellende wilt beschermen?
      Groetjes,
      Karin

  3. timmerark

    Ik heb jaren geen tv gehad, nu weer wel, nu kijk ik eigenlijk nooit meer iets in real time, dus alleen wat ik wil en wanneer ik wil.
    SGP’ers mogen geen tv hebben maar kijken wel (journaal e.d.) via internet. Lekker krom.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s