Van Veronica naar de VPRO

Deze week werk ik een hele serie verslavingen af. Ik schreef al over roken en suiker. Nu volgt de overstap van Veronica naar de VPRO. Het is een beetje extreem en het duurde jaren voordat ik zover was. Maar ik kan het iedereen aanraden.

Op mijn achttiende
Radio Veronica was rebels en avontuurlijk. Daar wilde je bij horen toen ik puber was. De Veronica Drive-In Show kwam regelmatig in ons dorp. Ik ben er nooit geweest en dat maakte de mythe alleen maar groter. De tv-zender bood flitsende Amerikaanse films vol snelle auto’s, mooie meiden en dappere jongens. Zo wilde ik ook wel zijn. Dus toen ik achttien werd en officieel mee ging tellen, werd ik direct lid. Daardoor hadden we twee tv-gidsen in huis: een andere gids van mijn ouders en de Veronicagids van mij.

Verandering van smaak
Ik keek graag naar Veronica. Zo spannend was mijn eigen leven niet. Na een saaie werkdag kreeg je een boeiende film voorgeschoteld over een andere leefstijl. En films waarbij je je verstand op nul kan zetten, zijn best ontspannend. Door Veronica wilde ik naar Amerika toen ik 21 was. De Verenigde Staten, het echte Amerika, was het eerste land buiten Europa waar ik kwam. Dat opende mij de ogen. Sindsdien zijn mijn interesses nogal drastisch veranderd.

Filmoverzicht
Het objectieve filmoverzicht waardeer ik het meest aan de Veronicagids. Die gids bleef toen ik al niet meer naar hun programma’s keek. Toch begon het te knagen. Ik keek veel liever naar documentaires, Het Uur van de Wolf en wereldcinemafilms. Wat deed die gids nog in huis? Maar ja, dat filmoverzicht wilde ik niet missen. Zelfs na geëxperimenteer met andere gidsen stapte ik niet over. Pas na 29 jaar was ik er helemaal klaar mee. Waarschijnlijk door de zoveelste puberale ‘grap’ in een strip. Nu ben ik apetrots op mijn VPRO-lidmaatschap. De VPRO is avontuurlijker dan conservatief Veronica. En wat blijkt: in het kerstnummer zit een vergelijkbaar filmoverzicht.

7 gedachtes over “Van Veronica naar de VPRO

  1. nieuwsbulroe

    Ik maakte begin jaren 90 dezelfde overstap. Niet met de gids, want ik heb nooit een omroepgids in huis gehad. Wel wat de radio en tv-programma’s betreft.

  2. Ik schaam me er nog altijd voor dat ik Veronica aan land heb geholpen. Dwz ze deden zielig en hullie werden altijd gepest. In de avonduren draaiden ze voorheen mooie LP-muziek en ik vond dat ik dus maar lid van moest worden. Aan land kreeg de kliek van Rob Oud het voor het zeggen en het begon al snel op de destijds al waardeloze Tros te lijken. LP’s werden nooit meer gedraaid en hun TV-programma’s waren uiterst matig. Als ik dat had geweten dan was ik er nooit lid van geworden. Destijds keek ik al veel VPRO en vind dat qua TV de beste omroep die Nederland rijk is. Teleac (NTR) en Ikon/Human maken ook uitstekende programma’s. Ik ben inmiddels nergens meer lid van, behalve van de Fietsersbond en die zenden niet uit. 😉

    1. Hoi,
      Nou, toen had je vast een goede reden om ze aan land te helpen, bijvoorbeeld vanwege die mooie LP-muziek. Tja, geen tv van de Fietsersbond (hoewel, je weet maar nooit wat ze nog verzinnen als er een markt voor is). Ik zag op jouw blog dat je heel wat kilometers maakt.

  3. Ach, niks om je voor te schamen toch? Veronica hoort bij de leeftijdsfase die je omschrijft. Als je ouder en wijzer wordt ga je vanzelf meer richting bezinning. Ik herinner me van Veronica vooral vrijdagsmiddags de top 50 op Radio 3. Klaarzittend voor de radio met de vinger op de pauzeknop van de cassetterecorder. Om zoveel mogelijk hits op te nemen en terug te kunnen luisteren. Op die onovertroffen Maxwell XL II cassettejbandjes. En natuurlijk Miami Vice én The X files. Sjonge, jonge, wat was ik daar fan van.

    1. Hoi Michel,
      Ja, mooie herinneringen zijn dat. Ik las pasgeleden dat er nog altijd liefhebbers voor cassettebandjes zijn. De mijne zijn bijna niet meer om aan te horen, maar staan vol goede nummers. Het was een hele kunst om de DJ er af te houden. Ach, wat een nostalgie.

Reacties zijn gesloten.