Aanvaarding in Brabant

Gisteren wandelde ik bij Zundert, in het diepe zuiden van het Brabantse land. Met een kaartlezer en een groepje onbekenden. Na afloop schreef de kaartlezer over ‘een gezamenlijk aanvaarden’. Mooi woord, aanvaarding, het bleef in mijn gedachten hangen.

Je kan een reis aanvaarden, of een erfenis.
Je kan je lot aanvaarden, of het feit dat je net de trein hebt gemist.
Je kan een functie aanvaarden, of de verzekering van mijn hoogachting.

In dat Brabantse land is het katholieke geloof alom aanwezig. Overal kerken, kapellen en kloosters met enorme landerijen. Zat het ons toevallig mee? We kregen in plaats van de verwachte regen een zonovergoten winterdag. We zagen jagers in een stiltegebied, en alle konijntjes ontsnapten. Maïsstoppels op akkers van Vincent. Vennetjes in het weiland. Berken, beuken en snelstromend bruin water in turfslootjes. Herberg In den Anker, nauwelijks veranderd sinds 1635. Aanvaarding van geploeter door zanderige modder op het zompige pad. Het familie- en verenigingsleven zijn tastbaar. Nergens anders in Nederland zie je zo veel grote partycentra. De normen en waarden zijn stevig verankerd. Op zaterdag wordt het huis gepoetst en de tuin ligt er keurig geschoren bij.

Vanwege die katholieke kerk is het woord ‘aanvaarding’ een beetje delicaat. Aanvaarding is het mooist wanneer je er helemaal zelf voor kiest. Dan is het een soort voorstadium van tevredenheid. En tevredenheid is één van de hoogst haalbare mentale staten die ik ken. Tip van vandaag: ga eens wandelen op het Brabantse platteland.

Een gedachte over “Aanvaarding in Brabant

Reacties zijn gesloten.