Haat/liefde-gevoel voor Amsterdam

Het nieuwe jaar is in zicht en ik wil schoon schip maken. Dus pak ik nu mijn hevige aversie tegen Amsterdam aan. Als ik nadenk, wordt vanzelf duidelijk waar die vandaan komt.

Nostalgie
Heel lang vond ik het heerlijk om Amsterdam te bezoeken. Als dertienjarige had ik een hele zomer vakantiewerk gedaan. Met mijn oudere zus, neef, nicht en vriendinnen gingen we de bloemetjes buiten zetten in Amsterdam. Ik was er nog nooit geweest en keek mijn ogen uit. Die dag ging mijn hele salaris er doorheen, de stemming was opperbest.

Toen kwam de tijd waarin ik zelf ging ontdekken en reizen. Vanaf het centraal station werd de vertrouwde halve cirkel steeds breder, boeiender en verrassender. Ik bezocht kantoren van luchtvaartmaatschappijen, touroperator Greyhound en het Amerikaanse consulaat. Daarna volgden musea, 48 onvergetelijke kruisraketten, concerten, en een informatiedag over de zijderoute.

Keerpunt
De kentering kwam toen ik overal in ons land op kunstmarkten ging staan. Misschien lag het aan de locatie. Maar in Amsterdam zag ik vooral verwende mensen. Het type dat bakken met geld verdient, zelden tevreden is, zich stierlijk vervelende kinderen meesleept, en alles al heeft.

De organisatoren spelen het hard. Zij kunnen een voorbeeld nemen aan dorpjes in mijn provincie. Daar krijg je als standhouder op de koude kerstmarkt ’s ochtends gratis koffie en ’s middags warme glühwein. Nee, in Amsterdam moet je als standhouder dokken voor de wc. Ze laten buitenmarkten zelfs doorgaan als het KNMI waarschuwt niet de weg op te gaan. Anders zijn ze namelijk verplicht om het staangeld terug te betalen.

Mentaliteit
Amsterdam is zo trots op zijn allereerste aandelenbeurs. Maar feitelijk is dat de bakermat van de graaicultuur. Achter de pracht en praal van grachtenpanden gaat een rotte mentaliteit schuil. Die gebouwen zijn vaak bekostigd met geld van uitbuiting, afpersing, bedrog, geweld en slavenhandel. Fraai hoor. Ik weet dat dit te zwart/wit is gesteld. Ik ken ook super hartelijke ras-Amsterdammers uit de Jordaan. En één van mijn beste vriendinnen komt er vandaan. Toch vraag ik mij af wat Amsterdam zou zijn, zonder de toestroom van getalenteerde provincialen.
En als je ziet hoe ze daar tewerkgestelde bijstandsgerechtigden behandelen, vraag je je af of ze al beseffen dat we geen plantages in de tropen meer hebben. Deze mensen moeten verplicht aan tafel blijven zitten in hun pauze.

2 gedachtes over “Haat/liefde-gevoel voor Amsterdam

    1. Hoi Henk,
      Het klinkt heel aannemelijk dat de omstandigheden hier een rol spelen. Ik denk daarbij aan de verhouding tussen vraag en aanbod.
      Hartelijke groet,
      Karin

Reacties zijn gesloten.