Eenzijdige inspiratie uit de krant

Bij thuiskomst na vakantie, lijkt het vaak alsof niets is veranderd. Ja, de plantjes in de tuin zijn wat groter. Maar het nieuws is bijna hetzelfde als toen je vertrok. Dat gevoel wil ik voorkomen bij lezers van mijn blog. Alleen is streven naar originaliteit best een opgave, merk ik nu.

Er verandert hier ook niets
De krant is één van mijn bronnen voor inspiratie. Journalisten kunnen het niet helpen dat burgers, bedrijven en politici steeds dezelfde capriolen uithalen. Toch verdenk ik redacties van een zekere tunnelvisie. Let er maar eens op. Over sommige onderwerpen of landen lees je nooit wat. Zo heb ik een speciale interesse voor de Stille Zuidzee. Maar recente nieuwtjes uit Tonga kan je op de vingers van één hand tellen. En dan hou je nog vingers over. Bij berichtgeving over Afrika zie je iets vergelijkbaars. Ze hebben een correspondent en die woont in Nairobi. Dus kan je een achtergrondartikel over Gabon vergeten.

Heb ik al geschreven
Ik zal voorbeelden geven van kansen op herhaling en pak de Volkskrant van 20 december.
Valse politici en leiders. Op de voorpagina staat tsaar Poetin. Hem heb ik al op de korrel genomen. Zie ‘Een mooie spreuk uit de Bijbel’. Op pagina 2 staat de sticker tegen de islam van de heer W. Aan zijn uitbraaksels maak ik geen woorden vuil. Wel neem ik de sentimenten van zijn achterban serieus, zie ‘Het onderbuikgevoel van de PVV’.
Vluchtelingen en immigratie. Op pagina 3 volgt de participatieverklaring voor immigranten. Dat is een echte knaller. Zie ‘Hakken in het zand/de bijstand’ en ‘Gelukzoekers in een meritocratie’. Op pagina 5 komen we vluchteling Hassan uit Syrië tegen. Zie wederom de gelukzoekers en ‘Foto in de Volkskrant’.
Graaicultuur banken. Op pagina 6 staat de bankenunie. Over banken schreef ik al in ‘Sharia voor bankmedewerkers’.
Machtsmisbruik en corruptie. De vier pagina’s Buitenland staan vol droevig stemmende ontwikkelingen. Met als dieptepunt Zuid-Soedan, waarvan ik de bevolking zo zeer een betere toekomst gun. Wacht maar, de verantwoordelijken rijg ik nog wel aan mijn zwaard, grrrrh pen, uh toetsenbord. Zie alvast ‘Waarheidsvinding, de EU en de Turken’, ‘Maslow voor EU-leiders’, ‘Wereldwijd sociaal vangnet’, ‘Rijke armen’, ‘Volg het geld’ en voor een positief alternatief ‘Toekomst voor jonge Afrikanen’.
Werkgelegenheid. ‘Daling werkloosheid zet door’, kopt openingspagina Economie. Als je verder leest, blijkt dat steeds meer vrouwen hun zoektocht opgeven. Geen wonder, zie bijvoorbeeld ‘Opvallen’, ‘Wereldverbeteraar nieuwe stijl’, ‘Een baan als korset’ deel 1 en 2, ‘Nieuwe banen voor 685.000 werkzoekenden’, ‘Bericht voor mijn coach Bob’ en ‘Help, mijn werkervaring puilt uit!’.
De EU als redder. Een opiniestuk op pagina 25 ten slotte, symboliseert een veelgehoorde opvatting. Namelijk: de EU is verantwoordelijk voor de oplossing van alle problemen in de hele wereld. Zou je denken? Volgens mij is er mondiaal het nodige veranderd. Lees de op één na laatste alinea van ‘Gelukzoekers in een meritocratie’ maar. Want ook dat staat zelden in de krant: Wat doen andere rijke landen, de Golf-Arabieren en schatrijke moslims voor hun broeders en zusters in nood?

Maar laat ik niet in herhaling vervallen.