Nelson Mandela

Vanmorgen kwam het bericht paginagroot binnen: Nelson Mandela 1918 – 2013.
Ik ben er stil van. Wat mij als eerste te binnen schiet is dit: hoe moet het nu verder, daar in Zuid-Afrika? Nelson Mandela werd op latere leeftijd één van de allergrootsten der aarde. Hij sprak van verzoening in een land dat al eeuwen wordt verscheurd door geweld, haat en domheid. Verzoening na wat hij had meegemaakt.

Via mijn werk had ik een paar jaar te maken met de situatie in zijn land. Slechte huisvesting voor armen, geweld en onveiligheid in buurten. Discriminatie en gebrekkige perspectieven voor bepaalde groepen jongeren. Aids waarvan de verspreiding wordt versneld door de leefconditie van mijnwerkers en achterlijke opvattingen van de huidige president.

Zuid-Afrika, een land dat ooit omschreven werd als een sociale hel in een fysiek paradijs. Een land met zo’n fraaie natuur en enorme potentie, maar ook zo’n geschiedenis. Nog vrij recent trokken welvarende ‘whites’ massaal verder naar Australië. Zij zagen het ANC niet zitten. De achterblijvende bevolking deed mij vaak versteld staan van hun kracht, creativiteit en assertiviteit.

Wat kan ik zeggen? Ik hou het bij Nelson Mandela’s eigen keuze in zijn eerste toespraak bij de opening van het parlement op 24 mei 1994. Ingrid Jonker, Die Kind.