Slachtofferrol zonder zelfreflectie

‘Nou man, ik moet trainen voor m’n fucking woedeaanval.’ Je zal er maar last van hebben. Van je eigen of andermans slachtofferrol, of gebrek aan zelfreflectie. Enige rust is je in Nederland dan niet gegund. Eraan werken zal je. Want je zal participeren, of je wil of niet.

Vastklampen
Bovenstaand citaat komt uit de documentaire Document: Joan’s Boys. Daarin staan een Marokkaans-Nederlandse tweeling en hun kinderpsycholoog centraal. Vader is gewelddadig en een zoon met autisme kan zijn gevoelens moeilijk verwoorden. Bij Marokkaanse probleemgezinnen zie je iets, wat ik in meer Afrikaanse culturen herken. De vader is zijn traditionele rol kwijt geraakt in een snel moderniserende samenleving. Hij blijft zich maar vastklampen aan oude rechten, waarden en zijn afbrokkelende gezag. Hij is in verwarring, voelt zich bedreigd en voor schut staan. De moeder heeft altijd al de meeste verantwoordelijkheid voor haar gezin gedragen. Zij heeft jong geleerd zich te schikken in haar lot. En als dat lot haar toevallig nieuwe kansen biedt, dan grijpt zij die meestal met beide handen aan. Vaak zijn het daar vrouwen die het hardst werken om de toekomst voor hun gezin te verbeteren.

Verandering overleven
Veel mensen zijn bang voor verandering. Dat zie je overal nu ons land en een deel van de wereldeconomie in crisis verkeert. Door de eeuwen heen hebben mensen die zich kunnen aanpassen steeds de beste overlevingskansen gehad. Het is een kwestie van flexibiliteit en open staan voor nieuwe kansen. Want die komen er altijd. De een is er snel bij en anderen doen vervolgens mee. Maar er zijn altijd mensen die achterblijven. Omdat ze vanwege een lichamelijke handicap of psychische reden echt niet mee kunnen doen. Zij verdienen een menswaardige opvang. En er zijn mensen die maar blijven hangen in zelfmedelijden. Zij weigeren zichzelf onder ogen te komen. Zulke mensen, daar kan ik helemaal niets mee.

Degenen die toch aan zichzelf willen werken, kan ik een professioneel bureau als Van Ede hartelijk aanbevelen.

Een gedachte over “Slachtofferrol zonder zelfreflectie

  1. Pingback: Beste Sylvia Witteman | Raam open

Reacties zijn gesloten.