Onrust!

Een hele goede vriendin van mij stuitert door het leven. Haar agenda staat tot het laatste tijdvakje vol en ze heeft altijd haast. Het is een snelle denker en vaak is zij anderen een stap voor. Haar enthousiasme werkt aanstekelijk. Een ontmoeting is altijd inspirerend. Daarom durf ik bijna niet te zeggen, dat onze uitstapjes voor mij soms behoorlijk vermoeiend zijn.

Als ik met haar naar een tentoonstelling ga, krijg ik weinig te zien. Of van heel veel heel weinig. Als het onderwerp mij boeit, sta ik graag uitgebreid stil bij elk voorwerp en tekstbordje. Zij daarentegen loopt een ruimte binnen, scant de boel, bekijkt vluchtig een voorwerp, en vertelt al doorwandelend een ander verhaal.

Zo kijkt zij al stuiterend ook naar mijn weblog. Teksten moeten voor haar hapklare brokken zijn. Dus met de kern in de eerste alinea en verder vooral kort, kort, kort. Op zich is dat helemaal prima, als het gaat om een digitale nieuwsbrief of krantenartikel. Haar scantechniek is reuze handig, omdat zij als manager stapels documenten leest.

Maar ik schrijf een blog waarin ik speel met vormen. Bijvoorbeeld een miniverhaaltje, een korte anekdote, een column of een opiniestuk. Net als bij sprookjes zit de clou of uitsmijter gewoonlijk in de staart. Zo’n tekst kun je niet goed waarderen als je slechts scannend ‘leest’.

Zij is blij met haar volle leven. Nieuwe uitdagingen houden haar werk boeiend en zij ontplooit zich volledig. Toch knaagt er al jaren iets aan haar. Want ze blijft het maar houden. Een onrust die haar voortdurend doet balanceren op de grens van oververmoeidheid. Ik bedank haar voor de feedback en schrijf intussen onverstoorbaar verder.

Een gedachte over “Onrust!

  1. Ingrid van Bouwdijk

    Houden zo, dat onvestoorbaar op je eigen manier doorgaan.
    Je vriendin balanceert op de grens van oververmoeidheid, maar ze zijn er wel, van die mensen die heel veel energie hebben, die overdag werken, genoeg aandacht voor hun gezin hebben en dan s’avonds als de kinderen op bed liggen hun studie oppakken tot een uur of twee s’nachts, om dan om een uur of zeven weer op te staan en fris en fruitig aan de dag te beginnen.
    Ze zijn alleen op een hand te tellen en ik moet zelf niet proberen hen na te gaan doen…. het duurde even voor ik dat doorhad.

Reacties zijn gesloten.